Gisteren ben ik met Kees van der Spek bij de vader van een vermoord kind op bezoek geweest om hem in te lichten over een van onze komende uitzendingen, waarin we schokkende nieuwe feiten over deze zaak zullen presenteren. In mijn dagboek van gisteren kondigde ik al aan dat dit altijd moeilijke, zware gesprekken zijn. Ik heb er inmiddels in mijn loopbaan heel veel gevoerd en ondanks dat je er een bepaalde vaardigheid in opbouwt, went het nooit echt. Of beter gezegd: echt nooit. Meestal werkt zo’n gesprek de hele dag door op je gemoed. Toen Kees en ik aan het einde van het gesprek naar de auto liepen, waren we allebei stil. En toen we eenmaal ingestapt waren, zei ik: ‘Potverdomme Kees…’. Want wat we gehoord hadden, had grote indruk op ons gemaakt. En vervolgens voegde ik er aan toe: ‘Wat een bijzondere man… wat een ontzettend bijzonder gesprek’.

Waardigheid

Helaas kan ik nog steeds niet zeggen om welke moord en welke vader het gaat. We zitten nog in een hoor- en wederhoorfase waarin het beter is dat nog niemand hier vanaf weet. Ik moet het daarom een beetje abstract houden. De vader van het vermoorde kind heeft vrijuit met ons gesproken en zijn levensgeschiedenis en de wijze waarop hij met het misdrijf is omgegaan heeft grote indruk op me gemaakt. Vooral de manier waarop hij dat aan ons uit de doeken deed. Het is iets wat me sowieso vaak opvalt bij ouders van vermoorde kinderen: de waardigheid waarmee ze hun lot dragen. Het lijkt wel alsof ze ineens boven zichzelf uitstijgen.

Tragisch

Deze vader schetste hoe de moord op hun veelbelovende kind het leven van hem en zijn vrouw kapot heeft gemaakt. Hoe ze na de moord letterlijk naar een uithoek van het land zijn gevlucht, omdat ze de confrontatie met de herinneringen in de buurt niet meer aan konden. Daarbij werd zijn vrouw nog eens ernstig ziek en overleed op vrij jonge leeftijd. Sommige mensen blijft niets bespaard. De vader vertelde er vrijmoedig over, in welgekozen bewoordingen en wist er soms nog bij te glimlachen. Maar die lach moest grote geestelijke pijn camoufleren, zo bleek wel. Met zijn andere kinderen praat hij nooit over de moord. Ondanks dat het nu lang geleden is. Dat kan niet. Met Kees en mij, vreemden eigenlijk, kon hij er goed over praten, maar niet met zijn andere kinderen, die inmiddels volwassen zijn. ‘Zodra ik er met mijn kinderen over praat, stort ik helemaal in elkaar’, zei hij zachtjes. ‘Dat weet ik. Dat kan ik niet aan en daarom praten we er nooit over’. Deze zin bevatte zoveel tragiek dat ik zelf even niks kon zeggen en een grote brok in mijn keel moest wegslikken. Op de muur achter de vader zag ik een paar mooie foto’s van het jonge slachtoffertje, dat tegen de moordenaar geen schijn van kans had gehad. Het zijn van die momenten waardoor je weer weet waarom je dit vak beoefent, hoe belangrijk het is dat je bepaalde zaken nooit laat rusten.

Milly Boele

Gelegenheidsdaders

Dit alles zorgt er voor dat ik ook de zaak van de 12-jarige Milly Boele uit Dordrecht met meer dan gewone belangstelling volg. Het meisje is woensdagavond rond half zes verdwenen en voor een misdrijf wordt gevreesd. In de krant staat vanmorgen dat niemand het meisje in een auto gesleurd heeft zien worden rond haar huis aan de Schuilenburg, maar ik ga er ook helemaal niet vanuit dat dit gebeurd is. Ik acht de kans groter dat Milly met een smoes, een vals voorwendsel door de dader is meegelokt. Dat hebben we in veel andere zaken ook al gezien. Veel ouders prenten hun kinderen in dat ze nooit met vreemden mee mogen gaan, maar mijn ervaring is dat dit soort teksten kinderen alleen maar bang en onzeker maakt, terwijl het in de praktijk niks helpt. Bovendien: in veel van dit soort zaken was de dader helemaal geen vreemde, maar een straatgenoot, een kennis, een sporttrainer.

In De Telegraaf van vanmorgen staat dat er een kans is dat de dader uit de buurt zelf komt en ik ben het daarmee eens. Zedendelinquenten zijn vaak gelegenheidsdaders. Vaak hebben ze in de buurt iets te zoeken: ze bezorgen kranten of folders, verrichten er klusjes en houden ondertussen hun ogen open, loerend op een kans om ontucht te plegen. Het komt zelden of nooit voor dat zo’n dader vanuit Groningen naar Breda reist om op vreemd terrein zijn slag te slaan. Nee, ze werken het liefst op bekend terrein en de politie doet er verstandig aan om zich te richten op mensen die in de buurt iets te zoeken hadden.

Milly Boele hier nog samen met haar paard Diego

Noodlot

In de krant staat dat Milly rond half zes nog een kort telefoongesprek met haar moeder heeft gevoerd en dat Milly toen zei dat ‘er een meneer voor de deur staat’. Als dat waar is, zou dat er goed op kunnen duiden dat het inderdaad om een gelegenheidsdader gaat. De kans dat zo iemand weet dat de ouders niet thuis zijn en dan gewoon aanbelt, is verwaarloosbaar klein in mijn ogen. Misschien moest hij iets bezorgen of afgeven en toen er niet open werd gedaan ontdekte hij pas de toevallig net thuiskomende Milly… Het noodlot dat het toeval ontmoet. Het blijft speculeren, maar het zal me niet verbazen als het zo ongeveer in elkaar steekt.

Peter R. de Vries