Marion en Romy van Buuren

Gisteravond ben ik met collega Kees van der Spek wezen eten met Hans en Corrie van Buuren, de ouders van de in juni 1997 verdwenen en vermoorde Marion en haar 1-jarige dochtertje Romy. Het is een jaarlijkse traditie om tijdens een etentje bij te praten. Met Hans en Corrie heb ik een speciale band, zoals ik die bijvoorbeeld ook heb met de Twee van Putten, Peter en Berthie Verstappen en Lammi en Roelof Luten. Door de jaren heen is er een hechte band, ja zeg maar gerust een vriendschap gegroeid. ‘Recordhoudster’ is wat dat betreft overigens Sientje Oort, de moeder van de 10-jarige Petertje Oort, die bijna 28 jaar geleden in Purmerend werd vermoord. Met haar heb ik al die tijd contact.

Corrie van Buuren

Emotionele tijden

De nog maar 18-jarige Marion en haar elf maanden oude dochtertje Romy werden bijna dertien jaar geleden op gruwelijke wijze om het leven gebracht door Okan O., de ex-vriend van Marion. O. is zelf – nog voor de dubbele moord werd opgelost – aan kanker overleden. Later bleek pas dat hij Marion en Romy in de duinen tussen Egmond en Bergen had begraven. Het duurde vijf tergend lange jaren eer de waarheid aan het licht kwam. In die vijf jaar hebben wij in mijn programma ontelbare keren aandacht aan de verdwijning besteed en ik kan zonder overdrijving zeggen dat we met een enorme gedrevenheid achter de waarheid hebben aangejaagd. In die tijd ging er bijna geen dag voorbij zonder dat ik contact had met Corrie en Hans. Het waren heftige, emotionele tijden, waarin ik hen heel goed heb leren kennen en zij Kees en mij ook natuurlijk.

Peter confronteert Okan O.

Blijvend contact

Toen de dubbele moord in 2002 was opgelost en in de jaren daarna ook de rechtszaken tegen een medeplichtige broer van Okan O. waren afgerond, nam het veelvuldige contact met Hans en Corrie natuurlijk wat af. Er waren weer andere, nieuwe zaken en drama’s die onze aandacht vroegen. Maar we hadden zoveel met elkaar meegemaakt dat het contact toch blijvend was en dus zaten we gisteravond weer met z’n vieren in een restaurant in Alkmaar. Het zijn altijd bijzondere avonden, met bijzondere gesprekken, want Hans en Corrie zijn bijzondere mensen. Ik heb enorm veel respect voor de waardigheid waarmee zij alle verschrikkingen hebben getrotseerd.

Peter samen met Corrie van Buuren in Turkije

Turkije

De ene keer is een emotionele avond, waarin gemis en verdriet centraal staat, de andere avond gaat het meer over recht en onrecht, maar gisteravond stond het meer in het teken van de gezamenlijke herinneringen. En het mooie is dat er dan – gelukkig – best gelachen kan worden en we met smaak oude anekdotes ophalen. Gisteren ging het voor een groot deel over onze memorabele reis, die Kees van der Spek, Corrie en ik in 1999 naar Turkije hebben gemaakt. We hadden toen een serieuze tip ontvangen dat Marion en Romy door Okan in zijn geboortestreek bij familie waren ondergebracht, wat overigens achteraf niet waar was.

Peter en Corrie bij het graf van Okan O. in Turkije

Legercommandant

Het was een reis om nooit te vergeten. We kwamen terecht in piepkleine bergdorpjes met sjofele hotelletjes, waar nog nooit een westerling was geweest. Het was moeilijk reizen in Turkije dat toen nog verdeeld werd door het Koerden-probleem, met alle terreur-acties van dien. Om bij de geboorteplaats van Okan te komen moesten we uitgerekend door zo’n gevaarlijk gebied heen, waar de Koerden zich verschanst hadden en in de tien jaar daarvoor honderden fatale aanslagen hadden gepleegd. Er waren overal roadblocks en we mochten op een gegeven moment niet verder, zo besliste een onverbiddelijke legercommandant. Te gevaarlijk. Maar wij waren op een missie. En we waren vastberaden en onverzettelijk. In de avonden daarvoor waren we heftig geconfronteerd met het onpeilbaar diepe verdriet van Corrie en er was geen denken aan dat we zouden omkeren, onverrichter zake naar huis zouden gaan. O nee! ‘Nee, we moeten door, we gaan niet terug! No Way! We aanvaarden elk risico’, zei ik via de tolk strijdbaar tegen de commandant. Op een of andere manier maakte het indruk, omdat het ook echt gemeend was. En om een lang verhaal kort te maken: een paar uur later reden we in busje geëscorteerd door twee heuse tanks met tot de tanden bewapende militairen door het Koerdische gebied… Heel indrukwekkend.

De lichamen van Marion en Romy werden in 2002 begraven

Elf jaar later

Dat soort herinneringen kwamen gisteren allemaal weer boven tijdens het etentje. Maar ook lachwekkende incidenten. Zoals bijvoorbeeld het feit dat ik een Turkse burgemeester moest zoenen om iets voor elkaar te krijgen: ja, alles voor de goede zaak.

Het is inmiddels elf jaar geleden dat we de reis maakten. Sindsdien is er onnoemelijk veel gebeurd. Maar gisteravond bleek wel dat de herinneringen er aan bij ons allemaal messcherp waren gebleven. En deze zorgen er voor dat Hans, Corrie, Kees en ik elkaar altijd zullen blijven zien en het meteen weer ‘goed’ is als we elkaar treffen. En dat maakt, naast de vele ellende waar je als misdaadverslaggever mee wordt geconfronteerd, ons vak zo mooi…

Peter R. de Vries