Dit is het laatste dagboek van dit jaar. Eigenlijk heb ik nu al even kerstvakantie, maar ik wilde toch nog even op deze plek de balans opmaken van een memorabel misdaadjaar. Er is weer heel veel gebeurd en met onze uitzendingen hebben we soms met succes, maar soms ook tevergeefs, geprobeerd licht te brengen in bepaalde zaken. En dan heb ik het nog maar niet over de kwesties waarbij we voornamelijk achter de schermen actief zijn geweest om de ontwikkelingen in ‘oude’ zaken te volgen of juist een zetje te geven.

Puttense moordzaak

Het belangrijkste misdaadmoment van 2009 was natuurlijk de veroordeling van de échte moordenaar van Christel Ambrosius, bij iedereen beter bekend als de Puttense moordzaak. Na vijftien jaar had het recht hier dan eindelijk toch zijn loop. Ik heb bijna alle zittingen bij de rechtbank in Zutphen bijgewoond en heb er niet de minste, geringste, nee werkelijk geen snipper twijfel over dat Ronald P. de werkelijke moordenaar en verkrachter is.

Zijn veroordeling was een verlossing en een definitieve rehabilitatie voor Wilco Viets en Herman Dubois, De Twee van Putten. Ik heb dat allemaal van heel dichtbij meegemaakt. Ik weet ook met wat voor emoties dat allemaal gepaard is gegaan – ook bij mezelf – en daarom is de ontknoping van de Puttense moordzaak voor mij onbetwist het moment van het jaar.

Tamara Wolvers

En als dat jaar bijna om is, dan krijg ik altijd de neiging om alles nog eens even de revue te laten passeren. Alhoewel, alles…  ik moet hier behoorlijk schiften, want we zijn natuurlijk met honderden zaken en zaakjes bezig geweest, maar als ik dan de belangrijkste laat langskomen, dan denk ik onder meer aan de moord op de 28-jarige Tamara Wolvers op 12 juli 2006 in Alphen aan de Rijn, waar we het afgelopen jaar een dossier over hebben uitgezonden.

Er wezen heel veel sporen, aanwijzingen en bewijzen in de richting van de verdachte Jacco G. Je was geneigd om te zeggen dat hij het wel gedaan moest hebben, maar hij werd wel vrijgesproken door de rechtbank in Den Haag. Er dient komend jaar nog een hoger beroep in deze zaak en daar ben ik ontzettend nieuwsgierig naar.

Kathleen Cremers

In de zaak van Kathleen Cremers uit Venray, die op 15 maart 2006 in haar eigen woning met tientallen messteken om het leven werd gebracht, lag het allemaal nog scherper. Haar echtgenoot werd van dit misdrijf verdacht en werd aanvankelijk ook veroordeeld, maar in hoger beroep werd ook hij vrijgesproken. Ik heb dit in mijn uitzending een ‘omgekeerde gerechtelijke dwaling’ genoemd. Ik zeg dit niet snel, maar de raadsheren van het Hof hebben zitten snurken in deze zaak. Het is werkelijk onbegrijpelijk dat deze man is vrijgesproken met het bewijs wat er tegen hem ligt. We zijn inmiddels maanden verder, maar ik kan me daar nog steeds over opwinden. En het erge is: er kan vrijwel niets meer tegen worden gedaan.

Victor ‘t Hooft

En ja, als je het dan toch over zaken met veel bewijs hebt waar een vrijspraak op volgde, kom je natuurlijk ook terecht bij de moord op de rijke vastgoedhandelaar Victor ’t Hooft in Wassenaar op 7 november 2007. Hij werd in zijn eigen woning doodgeschoten, maar de schutter verloor tijdens een worsteling in de woning wel een vuurwapen en behoorlijk wat DNA. Dat DNA leidde naar een Haagse onderwereldfiguur, R.P. Toen de rechtszaak begon wilde ik met zijn advocaat, mr. Jan Hein Kuijpers, een weddenschapje om een fles wijn afsluiten dat P. veroordeeld zou worden. Kuijpers weigerde en ik ging er vanuit dat hij niet durfde. Maar een paar weken later werd P. ondanks al het DNA-bewijs tegen hem wel vrijgesproken. Zijn advocaat zal zeggen dat het gerechtigheid is, maar ik heb er stevige twijfels over. Ook hier dient nog een hoger beroep dat ik zeker ga volgen.

Met deze kwesties lijkt het er op dat er bij rechters een zekere angst is ontstaan om op basis van DNA-bewijs te veroordelen. Ik heb wel eens de indruk dat men niet weer een Puttense- of Schiedammerparkzaak wil hebben en denkt: ‘Spreek maar vrij, dan hebben we later tenminste geen heisa’. Als dat zo is, zou dat heel erg kwalijk zijn. En als het niet zo is, vraag ik me af wat met name de rechters in de zaak van Kathleen Cremers in hemelsnaam dan bewogen heeft om tot een vrijspraak te komen.

Nicky Verstappen

Wat dat betreft rijst ook de vraag wat er gaat gebeuren als komend jaar in de roemruchte moordzaak van Nicky Verstappen komt vast te staan van wie het DNA is dat dit jaar tijdens nieuw laboratoriumonderzoek is aangetroffen. Want dat was weer een stukje goed nieuws dat wij in 2009 in onze uitzendingenreeks konden brengen. Mede op ons initiatief was er nieuw DNA-onderzoek gedaan en dat leverde, elf jaar na de moord, nieuw materiaal op, waarmee dit mysterie misschien wel kan worden opgelost. In 2010 gaat justitie met dit materiaal aan de slag en wordt een groot aantal betrokkenen gevraagd om – ter vergelijking – wat wangslijm af te staan. Wat zal het spannend worden als dit een ‘match’ oplevert! Inmiddels is al uitgesloten dat het om DNA van tentgenootjes gaat. Dus als er straks een match is, heeft de betrokkene echt wel wat uit te leggen…

Leo Rapmund

Een van de meest bijzondere dossiers die we het afgelopen jaar hebben gemaakt – en misschien zelfs wel de afgelopen jaren – vind ik dat over de verdwijning van matroos Leo Rapmund in 1974. Hij was toen opvarende op de Shell-tanker Capulonix en is overboord geslagen in de Zuid-Chinese zee en nooit meer gevonden. Het kan niet anders of hij is verdronken. Door zijn werkgever de Koninklijke Shell is deze zaak – en de ware toedracht! – vervolgens in de doofpot gestopt. Zij lieten de familie in de waan dat het een noodlottig ongeluk betrof. De nabestaanden van Rapmund werden op een schandalige wijze afgepoeierd en misleid. Pas 35 jaar later leverden wij het bewijs dat Leo helemaal niet door een noodlottig ongeval overboord was gevallen, maar tijdens een vechtpartij met een ander bemanningslid letterlijk overboord was geslagen en geschopt en dat hier feitelijk sprake was van doodslag. Toen Leo aan de reling bungelde, heeft zijn tegenstander net zo lang op zijn handen geschopt totdat hij moest loslaten en in de golven verdween.

Ik zal nooit vergeten hoe collega Kees van der Spek en ik bij de inmiddels hoogbejaarde dader in Den Haag aan tafel zaten en hoe deze ex-matroos schoorvoetend bekende wat er allemaal aan boord was voorgevallen en hoe de zaak vervolgens door Shell en de autoriteiten werd afgedaan. De dood van Leo was een keihard en schokkend misdrijf, maar de man heeft geen dag gezeten voor de zaak. Toen ik bij de Shell om commentaar ging vragen, kon men aanvankelijk niets meer terugvinden van de zaak en werd ik op een stuitende wijze geconfronteerd met wat men ‘de arrogantie van de macht’ noemt. Het is onvoorstelbaar dat de KONINKLIJKE Shell met dit gedrag en deze laakbare handelswijze is weggekomen en dat het niet geleid heeft tot Kamervragen.

Jef Leukel

Wat me ook dwars zit is dat de moord op Jef Leukel in het Limburgse Berg en Terblijt niet is opgelost. Op 14 augustus 2004 werden hij en zijn vrouw in hun woning aangevallen door een krankzinnige, die hen met twee boomzagen – die toevallig bij het huis lagen – vreselijk toetakelde. Jef kwam om het leven, zijn vrouw overleefde het bloedbad maar ternauwernood. Het motief was een raadsel. Er is niets van waarde gestolen. Het leek er op alsof de dader een rekening te vereffenen had, maar Jef was een man zonder vijanden en met een smetteloos verleden.

De dader liet gek genoeg ook heel veel sporen na in de woning. Zijn schoenen, een trui, DNA, een vingerafdruk, een kettinkje… Veel van deze sporen wezen naar Litouwen. In samenwerking met het rechercheteam hebben we over dit afschuwelijke misdrijf een uitvoerige uitzending gemaakt. Ik ben samen met Chantal van Schuylenburch nog naar Litouwen gereisd om daar op de landelijke tv, in de Litouwense versie van Opsporing Verzocht, aandacht voor de zaak te vragen. Ik had goede hoop dat deze gruwelijke moord hierdoor zou worden opgelost, maar een half jaar later moet ik met bitterheid vaststellen dat dit niet zo is. Gelukkig zit er wel DNA in de databank van Nederland én Litouwen en dus blijf ik er op rekenen dat er een keer een telefoontje komt met de tekst: ‘We hebben ‘m!’

Jaap G.

Een zaak die aan het einde van het jaar ook in mijn hoofd rondspookt, is die van Jaap G. Op vrijdag 21 mei 1993 kwam hij van een kort vakantietripje met de ferrie terug uit York. De volgende dag meldt hij dan pas bij de politie dat zijn vrouw, de Filippijnse Imelda, spoorloos is verdwenen op de boot, nadat ze een beetje onenigheid hebben gehad. Imelda had hem – naar zijn zeggen – achtergelaten met hun 1-jarige kindje Joanna. De politie rook direct onraad. Het verhaal van G. rammelde aan alle kanten, maar men kreeg er geen vinger achter en het onderzoek verzandde. Het afgelopen jaar maakten wij met de inmiddels 17-jarige dochter Joanna een onthullende reportage over de verdwijning, die zeer waarschijnlijk een moord is. Joanna schreef me een aangrijpende brief dat ze nu eindelijk wel eens wilde weten wat er met haar moeder allemaal was gebeurd. Haar vader had Joanna er eigenlijk nooit iets over verteld. Wel had hij haar gedurende een periode seksueel misbruikt, toen zij bij hem woonde.

Uit ons onderzoek kwam andermaal naar voren dat het relaas van Jaap over de gebeurtenissen op de veerboot heel dubieus was en dat hij in de jaren daarna ook regelmatig betrokken was geweest bij andere geweldsincidenten tegen Filippijnse vrouwen en dat zijn naam zelfs is genoemd bij een andere moord op een Filippijnse, in 1996. Ondanks dat we Jaap het vuur behoorlijk aan de schenen hebben gelegd is er nog geen echte duidelijkheid in de mysterieuze verdwijningskwestie, maar een ding is ook zeker: Jaap is er nog niet vanaf…

Anouschka Weezenbeek

Het is eigenlijk nog wat te vroeg om in een aantal andere zaken die wij – aan het eind van – dit jaar hebben uitgezonden de balans op te maken. In de moordzaak van de 15-jarige Anouschka Weezenbeek op 22 januari 1990 in Budel, is een aantal interessante tips binnengekomen. En ook de zaak van de 32-jarige Wies Hensen, die een half jaartje eerder werd vermoord in hetzelfde Brabantse dorp bracht heel wat pennen in beweging (feitelijk is dat trouwens niet waar, alle reacties kwamen per email en zijn dus niet handgeschreven).

Veel mensen in Budel denken dat de moord op Anouschka en die op Wies nauw met elkaar in verband staan. In beide zaken zijn verdachten in beeld geweest die de politie later weer moest laten gaan. Er is nooit een rechtszaak geweest. In de zaak van Anouschka is dezelfde verdachte een paar jaar geleden wéér lang in beeld geweest, maar ook nu moest men hem weer laten gaan. Het gaat om een ex-vriendje van Anouschka, die wel vier jaar ouder was dan zij. De man ontkent en er is op het lichaam van Anouschka geen DNA gevonden, omdat het een paar weken in het water heeft gelegen eer het werd ontdekt. Het frappeert me trouwens iedere keer weer als we zo’n ‘oud’ dossier ter hand nemen hoe er soms na vijftien of twintig jaar toch nog steeds waardevolle tips binnenkomen. Aan een paar van deze tips wordt door ons nog gewerkt en daarvoor moet ik na oud en nieuw gauw weer een keer naar Budel. De kans dat dit dossier nog een vervolg krijgt acht ik tamelijk groot.

Romy en Daniël Visser

In de zaak van Romy en Daniël Visser, twee kindjes die in de zomer van 2006 in hun ledikantje van hun woning in Purmerend zijn vermoord heb ik eerlijk gezegd minder vragen over de toedracht. Hun jonge moeder Kim was daarin de hoofdverdachte. Zij heeft ook een bekentenis afgelegd, maar deze later weer ingetrokken. Naar haar zeggen omdat ze onder druk was gezet door de politie en – toegegeven – de verhoren waren best pittig. Kim beweert dat een zekere Bennie de woning ’s nachts is binnengedrongen om een oude schuld van 2000 euro te incasseren en toen de kindjes in hun bedje letterlijk overhoop heeft gestoken. Haar relaas over die avond bevat vele onwaarheden, onwaarschijnlijkheden en regelrechte onmogelijkheden. Waarom liet hij Kim leven, terwijl zij hem zo kon aanwijzen en hij een levenslange gevangenisstraf riskeerde? En ligt het voor de hand dat een baby en een peuter voor een schuld van 2000 euro met tientallen messteken worden afgeslacht??? Wie dat gelooft kijkt te veel films.

Toch werd ook Kim bij de rechtbank vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs. In de uitzending die ik samen met Chantal van Schuylenburch over deze schokkende zaak heb gemaakt, kwam ik tot een ander oordeel. Mijn conclusie is dat moeder Kim wel degelijk de dader is. En als zij het onverhoopt niet heeft gedaan, dan heeft ze er in mijn ogen in ieder geval bijgestaan toen iemand anders de kinderen vermoordde en houdt zij deze persoon om één of andere reden uit de wind. Ook in deze zaak komt nog in hoger beroep voor de rechter dat wij zeker zullen volgen.

Henk Opentij en Mary Run

Een van de laatste zaken waar we hard aan hebben gewerkt en die anders is uitgepakt dan we hadden gehoopt is de dubbele moord op Mary Run en Henk Opentij in Amsterdam-Noord in 1997. Het is een zaak die mij al heel lang hoog zit en waar we regelmatig aandacht aan hebben besteed. De wijze waarop de bejaarde Mary en Henk om het leven zijn gebracht tart elke beschrijving. Ik ben er zeer op gebrand om deze zaak ooit op te lossen. In samenwerking met politie en justitie hebben we er onlangs een nieuwe uitzending over gemaakt, in de hoop dat deze tot een doorbraak zou leiden. Ook in deze zaak was tijdens nieuw technisch onderzoek DNA gevonden, waarvan de politie de overtuiging heeft dat het absoluut om dadersporen moet gaan. Een geweldige impuls voor het onderzoek dus.

In het daarop volgende onderzoek was er een man in beeld gekomen, die in de uitzending ‘de neef’ werd genoemd. We hoopten dat de uitzending nieuwe informatie zou opleveren. Dat gebeurde ook wel, maar anders dan we hadden verwacht. De ‘neef’ meldde zich zelf direct na de uitzending op het politiebureau en stond vrijwillig zijn DNA af. Anderhalve dag later kwam de uitslag: Er was geen match, hij heeft niets met de zaak te maken! Het was voor de recherche en voor ons een tegenvaller – maar voor hem natuurlijk een opsteker! – maar daarmee is de zaak gelukkig niet terug bij af. Er zijn meerdere sporen in deze zaak en het recherchewerk bestaat nu eenmaal voor een groot deel uit het elimineren van mogelijkheden en verdachten. In die zin zijn we toch een beetje opgeschoten. En tja, de zaak is natuurlijk niet zo lang al onopgelost omdat hij zo makkelijk is… Ik heb niettemin goede hoop dat in 2010 alsnog de lang verwachte doorbraak gemeld kan worden.

KLPD-reportage

En een uitzending die in dit overzichtje natuurlijk ook niet kan ontbreken is die over de flitsers van het KLPD, die zelf de verkeersregels aan hun laars lapten en de autoweg als racecircuit gebruikten. Wat was dat een heerlijke reportage om te maken! Ja, bij het ene verhaal wrijf je wat meer in je handen dan bij het andere, maar hier hebben we behoorlijk om zitten gniffelen hoor! En wij niet alleen: de uitzending gaf ook zo’n twee miljoen kijkers een beetje genoegdoening voor al die pietluttige bekeuringen omdat zij de snelheidsbeperkingen met zes of zeven kilometer hadden overschreden.

De uitzending kostte de kop van de directeur van Veilig Verkeer Nederland, Joop Goos, die voor het oog van onze verborgen camera stelselmatig in 30 km-zones te hard reed. Het is op zich natuurlijk waanzin dat iemand zijn job kan kwijtraken als hij iets te hard rijdt, maar als je op moralistische grondslag te werk gaat, loop je dat risico wel als je je de regels negeert die je eerst zelf hebt bepleit. Vandaar dat ik ook maar niet op het – serieuze – aanbod ben ingegaan om ambassadeur van Veilig Verkeer Nederland te worden. Daarvoor krijg ik iets te vaak zo’n enveloppe van het Nationaal Justitieel Incassobureau in de bus….

Reinier Smit

Een mooie klapper op de vuurpijl – om in oud en nieuw-termen te blijven – was tot slot natuurlijk de veroordeling van Reinier Smit voor de moord op Gonda Smit-Drent (30). Dertien jaar nadat hij de moeder van zijn twee kinderen om het leven had gebracht en zich van straffeloosheid probeerde te verzekeren door zijn huis in brand te steken in het Groningse Hoogezand, veroordeelde het gerechtshof in Leeuwarden hem tot maar liefst vijftien jaar cel.

En dat is geen dag te weinig, vind ik. Ik heb daar in mijn laatste dagboeken al het nodige over geschreven. Het doet me goed dat het recht in deze zaak eindelijk zijn loop heeft gehad. Ik twijfel totaal niet aan de schuld van Reinier, ook al heeft hij altijd alles ontkend.

Deze uitspraak van het Hof geeft ook vertrouwen aan andere nabestaanden die al zo lang wachten op de oplossing van hun zaak en bijna niet meer op goed nieuws durven te hopen. ‘Kijk eens naar de zaak van Gonda Smit… of naar de Puttense zaak’, zeg ik dan. Het kan echt nog wel… het duurt soms lang en het komt zeker niet op afroep, maar de arm der wet is gelukkig lang en geduldig…

En met deze wijsheid kom ik zo’n beetje aan het slot. Ik ga nu even op vakantie. Na oud en nieuw gaan we dan weer aan de slag met nieuwe dossiers, met nieuwe verborgen camera-acties en proberen we opnieuw de luis in de pels te zijn. Mijn dagboek komt zo rond 5 januari weer op het scherm.

Bedankt voor uw support het afgelopen jaar! Ik wens u fijne feestdagen en een ‘crimineel’ goed 2010!!!

Peter R. de Vries