Milly Boele werd dood gevonden in de tuin van haar overbuurman

Een agent die een paar huizen verderop woont… de werkelijkheid tart weer het voorstellingsvermogen van Nederland in de moordzaak van Milly Boele uit Dordrecht. Het 12-jarige meisje is zeer waarschijnlijk omgebracht door de enige man in de straat die ze bij wijze van spreken blind kon vertrouwen. Want hoe waakzaam en argwanend je ook bent: met een agent die bijna naast je woont, loop je wel even mee… Een ontzettende tragedie. En ik kan het niet helpen, maar ik vind dat dit niet alleen voor de slachtoffers geldt, maar ook voor de vermoedelijke dader, al zal vrijwel niemand medelijden met hem hebben. Maar deze jonge vent is nog niet zo lang geleden bij de politie gegaan met een bepaald doel, een bepaalde verwachting. Misschien wel omdat hij een goed ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel heeft, of omdat hij zich dienstbaar aan de maatschappij wilde maken. In ieder geval niet omdat hij dan goed in de gelegenheid zou zijn om een jong buurmeisje te vermoorden. Maar kennelijk is er iets gebeurd, iets geknapt, stoppen doorgeslagen, waardoor zijn toekomst nu ook voorbij is.

Dat de vermoedelijke dader uit de straat bij Milly komt, verbaast mij niet. Ik heb gisteren al in mijn dagboek er op gewezen dat de moordenaar dichtbij huis gezocht moet worden. De ervaring leert dat dit in zulke zaken vaak het geval is. Dit maakt de verwerking voor iedereen nog moeilijker, want het lijdt weinig twijfel dat de ouders van Milly de verdachte zullen kennen, misschien wel beter dan hen lief is.

De 26-jarige politieagent Sander V. werd gister aangehouden voor de moord. Foto: Hyves

Pers

Er zijn mij bij de verslaggeving van dit moorddrama wel nog een paar dingen opgevallen. Meer dan ooit werd de verdwijning van Milly in de pers een ‘nationale gebeurtenis’. Ik onderzoek dikwijls moorden uit het verleden, van pakweg een jaar of vijftien geleden, en dan valt me op dat er over die geruchtmakende misdrijven destijds niet of nauwelijks iets op tv is uitgezonden als we daar de archieven over napluizen. Dat gebeurde gewoon niet. Maar nu is echt elke zender er bij. Gisteravond opende zelfs NOVA met de ontwikkelingen in Dordrecht. Ze hadden een live-verbinding met een verslaggever ter plekke, die ook nog een ‘instartje’ had gemaakt van wat nietszeggende interviews met buurtbewoners. Het is dat de microfoon met de aanduiding NOVA steeds in beeld was, anders had je gezworen dat je naar Hart van Nederland zat te kijken. Nog maar een paar jaar geleden was dit ondenkbaar bij NOVA. Ik zeg overigens niet dat dit slecht of verkeerd is, dat zou raar zijn voor iemand die zelf misdaadjournalist is, maar ik signaleer het wel. Voor het dedain dat bij deze rubrieken wel eens heeft bestaan voor misdaadverslaggeving is in ieder geval geen plaats meer.

Kathleen Cremers

Kathleen Cremers

Dan nog even een paar woorden over de moord op Kathleen Cremers uit Venray – deze week vier jaar geleden – waar ik met collega Samantha Minne in april vorig jaar een uitzendingvullende reportage over heb gemaakt. De verdachte Erik E. werd in deze moordzaak eerst door de rechtbank veroordeeld, maar later door het gerechtshof verrassend vrijgesproken. Over de precieze feiten staat elders op deze site een verslag. Die vrijspraak heeft me altijd ontzettend hoog gezeten en ook verbijsterd. Normaal gesproken houd ik me in een uitzending redelijk op de vlakte over oordelen van rechters. Je kunt niet alles bekritiseren.

Reconstructie van de plaats delict

Een zeker respect voor gerechtelijke uitspraken is op zijn plaats, maar aan het slot van de uitzending over Erik E. heb ik echt met zoveel woorden gezegd dat de ‘raadsheren van het hof hebben zitten slapen’ en dat ze met de vrijspraak een omgekeerde gerechtelijke dwaling hebben veroorzaakt waarvan ze ’s nachts in hun kussen moeten liggen bijten. En zie wat er nu is gebeurd: ons hoogste rechtscollege, de Hoge Raad, heeft in cassatie bevolen dat de rechtszitting door een ander gerechtshof in zijn geheel moet worden overgedaan, omdat de vrijspraak destijds ondeugdelijk is geformuleerd. De zaak moet dus worden overgedaan en hopelijk zijn de raadsheren van het gerechtshof nu wel wakker.

Peter R. de Vries