Deze week kreeg ik een bijzonder mailtje. De tekst luidde:
‘Beste Peter,
Vandaag is het al weer twintig jaar geleden, niet te bevatten, de woede is nooit minder geworden. Wat dat betreft heeft de tijd stil gestaan. Wonderlijk ook hoe je kan hechten aan een datum. Ik vraag mij ieder jaar weer af wat beide heren op een dag als vandaag denken…’.
Met vriendelijke groet,
M.
Yvonne Honders
Dit leest als een raadselachtige tekst, maar voor mij is het dat niet. Ik heb vaker contact met M. en weet daardoor meteen dat hij het heeft over de moord op zijn moeder, de 44-jarige Yvonne Honders, op 1 maart 1990 in de Haarlemmermeerpolder. In een van de eerste jaren van mijn programma heb ik een uitzending aan deze curieuze zaak gewijd en sindsdien heb ik contact met M. Het is een misdrijf dat ook mij nog altijd dwars zit, om dat de twee hoofdverdachten in deze zaak – tegen wie er toch echt de nodige belastende feiten lagen – om ondoorgrondelijke redenen nooit terecht hebben gestaan. Daarom schrijft M ook: ‘Ik vraag mij ieder jaar weer af wat beide heren op een dag als vandaag denken’.
Reconstructie van het cafébezoek
Cafébezoek
Yvonne Honders was een vrijgevochten blondine, een voormalig grafisch ontwerpster, die op de avond van van 1 maart 1990 ging stappen in Amsterdam. Er werd een behoorlijk slokje gedronken en het werd laat. Vast staat dat Yvonne die nacht, na het cafébezoek, mee ging met Bert K. en Flip S., de ‘beide heren’ uit de brief van Yvonne’s zoon. Over wat er daarna is gebeurd lopen de lezingen uiteen, maar feit is dat Yvonne de volgende dag grotendeels ontkleed dood in het water langs de Aalsmeerderweg in de Haarlemmermeer is aangetroffen.
Of Yvonne al dood was toen ze uit de auto werd gezet, is nog onduidelijk
Autorit
Toen Bert K. en Flip S. over de zaak werden gehoord, verklaarden ze dat het bedoeling was om met Yvonne op de achterbank van de auto met haar instemming op een rustig plekje wat te rotzooien, maar dat het daar niet van was gekomen. Er was ruzie ontstaan. De mannen hadden haar daarom op die verlaten plek achtergelaten in de veronderstelling – zo verklaarden zij – dat Yvonne wel een lift zou krijgen. Of dat van veel logisch denken getuigt om half vijf ’s morgens waag ik te betwijfelen. Volgens het duo was Yvonne geheel gekleed toen ze wegreden, maar luttele uren later werd Yvonne daar dus dood in het water gevonden, terwijl haar legging aan de overkant van de sloot werd gevonden. Haar laarsjes stonden keurig naast elkaar op de brug. Er zat geen modder aan en er werden ook geen voetsporen van haar aangetroffen, waardoor de recherche vermoedt dat Yvonne met kop en kont uit de auto is gegooid en haar kleren er achter aan. In dat scenario is er wel degelijk in de auto ‘gerommeld’, al dan niet vrijwillig. Misschien was Yvonne al dood toen ze uit de auto werd gezet, mogelijk is ze daarna pas verdronken, toen ze in het ijskoude water van de vaart terecht kwam. Yvonne kon zich ook niet heel makkelijk bewegen omdat ze een gespalkte gebroken vinger had.
Het lichaam van Yvonne werd door een kwekerij-medewerker in het water gevonden
Verdachte uitspraken
Tijdens het onderzoek kwamen er heel veel belastende en ongerijmde gedragingen van Flip en Bert boven water. Vooral Flip deed ook enkele verdachte uitspraken, maar wonderbaarlijk genoeg kwam het nooit tot een rechtszaak tegen de twee mannen. Wie meer gedetailleerd hierover wil lezen, kan ons dossier over de zaak aanklikken.
De laarsjes van Yvonne werden keurig naast elkaar op de brug gevonden
Berouw
En deze week is het dus 20 jaar geleden dat dit allemaal is gebeurd. Dat lijkt lang, maar voor M. is het als de dag van gisteren. Hij mist zijn moeder en is verbitterd over de halfbakken wijze waarop de zaak de doofpot in is gegaan. Ik begrijp dan ook heel goed zijn vraag WAT ‘beide heren’ op de dag van dit trieste jubileum zouden hebben gedacht. Ik vraag me echter af OF ze er überhaupt aan hebben gedacht… of ze ooit nog worden geplaagd door de gedachte wat er die nacht werkelijk met Yvonne is gebeurd. Voor het geval ze dit dagboek toevallig onder ogen komt: voor echt berouw is het nooit te laat, ook na 20 jaar niet….
Vakantie
Dit is voor de komende week het laatste dagboekje. Ik vertrek vandaag naar het buitenland – nee, ik kan niet zeggen waar naar toe… – en kom op 9 of 10 maart weer terug en dan houd ik u weer van al mijn beslommeringen dagelijks op de hoogte.
Tot dan!
Peter R. de Vries
