Henk Opentij en Mary Run

Onze uitzending van gisteravond over de dubbele moord in Amsterdam-Noord op Mary Run en Henk Opentij heeft veel reacties opgeleverd. Alleen bij ons kwamen er al bijna 200 mailtjes binnen. Nu zijn dat natuurlijk niet allemaal tips, maar ook berichten van wat wij ‘meedenkers’ noemen. Mensen die suggesties doen, op- en aanmerkingen hebben, maar zelf van de feitelijke toedracht niets weten. Toen ik dit dagboek aan het schrijven was heb ik ook nog even gebeld met de politie in Amsterdam-Noord om de oogst daar te vernemen, maar men was nog druk bezig om alle binnengekomen tips te inventariseren, dus dat houdt u tegoed. Ik hoop dat de uitzending en het speurwerk daadwerkelijk tot een doorbraak hebben geleid. Duimen maar…

Gevangen in het buitenland

Het blad 'Gezant uit Nederland'

Dit weekeinde zat ik wat vakliteratuur te lezen en toen viel mijn oog ineens op een interessante ingezonden brief in het blad ‘Gezant uit Nederland’. Dit is een uitgave van de Stichting Epafras, die zich bekommert om Nederlandse gedetineerden in het buitenland. Het is een interessant blad, dat veel berichten bevat over het internationale gevangeniswezen. Bij gedetineerden in het buitenland is het populair. Er is aandacht voor hun grieven en noden en uit het blad blijkt wel dat er op dat gebied heel wat plaats vindt.

Anderhalve gram cocaïne

In het blad was een ingezonden brief geplaatst van een zekere Ed, die al vijfenhalf jaar vastzit in Bangkok en maar liefst tot 22 jaar is veroordeeld voor de smokkel van 1,5 gram (!) cocaïne. Dat is nog eens andere koek. Ed schreef een brief over de omstandigheden in de Thaise gevangenis en dat had direct mijn aandacht, omdat ik daar zelf in het verleden wel eens over heb geschreven. Dat was in de tijd dat er een aantal Nederlandse gevangenen in Thailand zat, waar nog al wat aandacht aan werd besteed in de pers. Er werd toen steeds geschreven dat de mannen in ‘barbaarse, middeleeuwse, onmenselijke omstandigheden’ gevangen zaten.

Het grappige was wel dat dit meestal gebeurde door de krant die doorgaans altijd schrijft dat het gevangeniswezen in Nederland veel te soft is en veel weg heeft van een Center Parcs-accommodatie. Ik schreef toen een column dat in mijn optiek het gevangeniswezen in Thailand zo slecht nog niet is en in een aantal opzichten misschien wel beter is dan in Nederland en dat het ‘gepiep’ daarom een beetje hypocriet aan deed. Nou, u begrijpt wel dat ik daarna het verwijt kreeg dat ik niet wist waar ik het over had.

Pizza en KFC

Vandaar dus mijn interesse in de brief van Ed. De kop er boven luidt: THAILAND IS ZO ERG NOG NIET. Vervolgens schrijft hij dat het beeld van het Thaise gevangeniswezen in de Nederlandse pers behoorlijk is vertekend. Ik citeer:

“Wat hier niet deugt is de corruptie van het rechtssysteem en de achterlijk hoge straffen, maar de leefomstandigheden zijn hier heel redelijk en alle ex-gevangenen en boekenschrijvers die hier in Thailand hebben gezeten weten dat heel goed. Een korte impressie: we zijn een groot deel van de dag (zo’n 9 uur) buiten, en binnen de muren mogen we ons vrij bewegen. Je kan als je wilt de hele dag sporten, kletsen, schaken, rondlopen of eten. Er is een winkel waar een oneindig assortiment aan spullen te bestellen is tot maximaal 200 baht (ongeveer 4 euro) per dag. En dat is meer dan voldoende. Koffie, koekjes, zeep, chips, cola, briefpapier, brood, jam enz.. En naast het gevangeniseten, wat overigens redelijk is maar wel altijd hetzelfde, is er een enorme keuze aan gerechten verkrijgbaar voor 25 baht (50 eurocent), te veel om op te noemen. Dus ik begin er maar niet aan. Je kan zelfs één keer per week pizza en KFC bestellen. De bewakers zijn natuurlijk wel corrupt, maar in het algemeen vriendelijk. Er is totaal geen sprake van mishandeling of zo en zolang je je aan een paar regels houdt laten ze je volledig met rust.”

Hilton

Het andere uiterste: een zeer luxe cel

Waarvan maar even akte. Overigens: ik behoor zeker niet tot de categorie die roept dat celstraf in Nederland – of elders – niets voorstelt. Integendeel. Ik ben heel veel in gevangenissen geweest en heb met heel veel gedetineerden gesproken. Opsluiting is vreselijk, onder alle omstandigheden, ook als het gevangeniswezen wél een hotel is. Ik zeg wel eens: ook al word je opgesloten in het Hilton-hotel met een badkamer met gouden kranen, na drie weken ben je gek en wil je koste wat kost naar buiten. Laat staan als je een paar jaar moet zitten in een sobere gevangenis met mensen die niet je vrienden zijn. Maar goed, dat wil ook niet zeggen dat we de andere kant op moeten overdrijven, zoals in Thailand het geval was.

Peter R. de Vries