GEEN STROBREED IN DE WEG GELEGD

En dat was ook niet de kern van ons verhaal. De uitzending ging er over dat de ouders van Rapmund nooit waren ingelicht over de ware toedracht, dat de dader feitelijk nooit een strobreed in de weg is gelegd, dat deze niet is vervolgd, nooit een dag heeft vastgezeten en dat hij van Shell niets te duchten heeft gehad.

Shell moest in de brief aan ons bovendien toegeven dat men ‘niet wist’ wat er met de dader was gebeurd en waarom deze niet was vervolgd. Shell wist zelfs niet of de man wel was ontslagen. Dat is op zich zelf al merkwaardig. Mind you: Op een tanker van Shell wordt een Shell-werknemer door een andere Shell-werknemer letterlijk over boord geschopt, maar Shell informeert vervolgens nooit hoe dat juridisch/strafrechtelijk wordt/is afgehandeld. Dat zal voor alle Shell-werknemers in den vreemde een geruststellende gedachte zijn… (En als Shell het al niet weet, hoe hadden de nabestaanden van Leo Rapmund het dan moeten weten?)

DE DADER

Daarom was het fijn dat de inmiddels bejaarde dader zelf nog leefde. Hij vertelde ons dat de afwikkeling hem ook zeer had bevreemd. Hij was na het incident vanuit Singapore naar het hoofdkantoor in Rotterdam overgebracht. Daar had hij zijn paspoort in moeten leveren en vervolgens was hij met verlof naar huis gestuurd. Na een half jaar was hij weer ontboden. Hij had zijn paspoort teruggekregen en zes maanden salaris in ontvangst genomen, was keurig door Shell uitgelaten en was vervolgens meteen bij een andere maatschappij aangemonsterd. Klaar is Kees. Nooit meer iets van gehoord.

Laat staan dat er door wie of wat dan ook een celstraf, taakstraf of geldboete was opgelegd, terwijl er toch gewoon een andere matroos om het leven was gebracht, onder de ogen van enkele getuigen (die nooit door politie of justitie zijn gehoord). In onze uitzending stelde de dader zèlf dat hij het had geaccepteerd als hij een paar jaar voor zijn daad had moeten zitten. De man bekende ook dat hij er de afgelopen 34 jaar helemaal nooit met zijn vrouw en kinderen, vrienden, of wie dan ook, over had gesproken. Hij had het incident doodgezwegen. Omdat hij zich er zo voor schaamde. Op zich ook al een geloofwaardige bevestiging van zijn bewering dat hij er nooit meer iets van Shell of andere autoriteiten van had gehoord. Is dat een doofpot-affaire of niet?

HEEL KLEIN…

Voor Shell is dit in mijn ogen een beschamende gang van zaken, die bijna 35 jaar toegedekt is gebleven. En nu de waarheid toch boven water komt, blijft men volharden in woordspelletjes en ontkenning. (Regel 2: Als machtige oliemaatschappij geef je nooit toe dat de eigen organisatie heeft gefaald.) Ronduit gênant is dat men de nabestaanden van Leo Rapmund probeerde aan te wrijven dat zij het al die tijd niet goed hebben begrepen en dat zij min of meer misbruik van de situatie wilde maken. Nadat Leo Rapmund om het leven is gebracht, is dit nog eens een vorm van karaktermoord op de nabestaanden, die eveneens onbestraft blijft. In die zin heb ik meer respect voor de bejaarde dader, die na zoveel jaar zijn daad toegeeft en eerlijk zegt dat hij celstraf had verdiend. Dat Shell de familie een trap na geeft en elke vorm van excuus uitblijft, is een schande. En toont haarscherp aan waarin de op één na grootste oliemaatschappij van de wereld heel klein kan zijn….

PETER R. DE VRIES