Soms hoef je echt geen helderziende te zijn om de afloop van bepaalde misdrijven te kunnen voorspellen. Ervaring, in combinatie met kennis van achtergronden, feiten en een vleugje intuïtie, zorgen er voor dat je bij sommige delicten een trefzeker profiel van de dader kunt schetsen. Toen ik een paar weken geleden werd geconfronteerd met de verdwijning van Marga Langendoen (46) uit het Brabantse Uden en van naaste betrokkenen hoorde dat haar echtgenoot pas na een week aangifte had gedaan, dat hij er liever geen pers bij had, dat hij stroef op zoekacties reageerde en dat hun huwelijk op springen stond, wist ik het eigenlijk al: hij was de dader. Het is in feite een vast patroon, zoals we al in zoveel zaken hebben gezien waarin een vrouw plotseling verdween, laatst nog in de zaak van Angelique van Leijenhorst uit Aalsmeer.

En natuurlijk mag je zoiets niet hardop zeggen op het moment dat Marga nog niet is gevonden, haar man de vermoorde onschuld uithangt en de politie doende is met onderzoek, maar ik durfde er vergif op te nemen dat hij heel goed wist hoe het allemaal in elkaar stak. Afgelopen week heb ik hem nog een paar keer gebeld om hem eens aan de tand te voelen, maar opvallend was dat hij nooit zijn telefoon opnam, toch ietwat merkwaardig als je vrouw is vermist en je zogenaamd gebrand bent op haar terugkeer. Een groot geluk is geweest dat de politie hem min of meer op heterdaad heeft betrapt toen hij in Duitsland het stoffelijk overschot wilde wegwerken, want anders was dit misschien, net als bij de moord op Angelique van Leijenhorst, een mysterie geweest dat ons nog jaren had beziggehouden.

Tenzij Marga’s man natuurlijk nog met het verhaal komt dat het lichaam tot zijn eigen verrassing in de auto bleek te liggen en hij in Duitsland op die afgelegen parkeerplek alleen maar een moment van bezinning zocht. Want dat soort fantasten hebben we óók in menige moordzaak gehad!

Peter R. de Vries