Tros Kompas
IN DE TROSKOMPAS-RUBRIEK ‘VAKBROEDERS’ HOUDEN COLLEGA-TELEVISIEMAKERS EEN TWEEGESPREK. DEZE KEER INTERVIEWDE JAAP JONGBLOED PETER R. DE VRIES. “HET LANDELIJK TEAM KINDERMOORD WORDT DOMWEG OPGEHEVEN, MAAR ZELFS DE KAMER BEMOEIT ZICH ERMEE WANNEER EEN PAARD ONZEDELIJK WORDT BETAST!
Een warme middag in de zomer van 1990. Op een Hilversums terrasje hieven twee mannen het glas. Ze waren allebei eigenlijk niet het type voor dure champagne, maar dit was een speciale gelegenheid. Want de kogel was door kerk: ‘Crime Time’, het eerste onafhankelijke misdaadprogramma op de Nederlandse televisie, was geboren. Peter R. de Vries deed de eindredactie, ik de presentatie. Dat memorabele moment was het startsein voor vijf jaren van intensieve samenwerking tussen Peter en mij. Het begin van een succesvolle en veelbesproken reeks uitzendingen, maar ook het begin van de televisiecarrière van Peter R. de Vries. Die zichzelf op de volgende manier met mij vergeleek: “Jij bent een betere presentator, ik vind mezelf een betere journalist.” Nu, dertien jaar later, is De Vries nog even duidelijk en zeker van zijn zaak. Ik heb zelf nog wel wat vraagtekens bij het eerste deel van zijn constatering, hij is zeker van het tweede stuk.
Omroepman van het jaar
Peter: “Vasthoudendheid, gedrevenheid, inzicht in de materie, dossierkennis. Dat zijn mijn sterke punten. Ik ben in staat om het vertrouwen te winnen van mensen met wie ik werk. Daar kan ik een goed contact mee leggen, waardoor ze uiteindelijk verder gaan dan ze bij veel anderen zouden doen. En dat contact kan ik heel lang onderhouden, sommige gaan al over de twintig jaar heen.” Die eigenschappen hebben hem inmiddels ver gebracht. Het opsporen van Heineken-ontvoerder Frans Meijer in Paraguay, de herziening van de Puttense moordzaak, de zaak Corina Bolhaar die kort voor de verjaring leidde tot de veroordeling van moordenaar Louis H. en natuurlijk Mabelgate. Het zijn maar enkele van de prestaties die hem de titel ‘Omroepman van het jaar 2003′ bezorgden.
En wat zijn je zwakke punten?
“Nou, daar kunnen we kort over zijn, Jaap…” Hij zegt het met een lach, en hij lijkt zich meer bewust van zijn minpunten dan een decennium geleden. De ‘verongelijkte Peter R.’ kan iets beter relativeren. “Er wordt vaak gezegd dat ik slecht tegen kritiek kan. Op een gegeven moment moet je dan maar aannemen dat dat zo is. Zelf voel ik dat dan soms anders. ik reageer gewoon op dingen die aantoonbaar onjuist zijn! Maar misschien moet ik dat meer van me kunnen laten afglijden. Ik kan ook te ongeduldig zijn, ik heb er moeite mee als mensen niet dezelfde gedrevenheid hebben als ik.”
Je succes heeft ook zijn schaduwzijde. Je wordt met enige regelmaat bedreigd en accepteert risico’s die ik mijn gezin niet zou laten lopen.
“Ik weet niet of dat zo is. Toen ik mijn contract ging verlengen, heb ik aan mijn vrouw en twee kinderen gevraagd: jongens, wat vinden jullie? Als mijn kinderen toen gezegd hadden: ‘Pap, het is mooi geweest, we worden te veel met de uitwassen van je vak geconfronteerd’, dan was ik gestopt!”
Maar die beslissing zou ik niet aan mijn kinderen overlaten. je kent de gevaren zelf het best.
“Die gevaren moet je wel relativeren. Een tijd geleden zei een taxichauffeur tegen me: ‘Nou meneer de Vries, voor geen goud zou ik met u willen ruilen! Zo gevaarlijk!’ Toen zei ik: ‘ik weet niet of je het weet, maar ik ken wel taxichauffeurs die vermoord zijn, maar geen journalisten!`”
Maar je hebt ook gezegd: ‘Ik leef in het besef dat ik doodgeschoten kan worden’.
“Dat geldt ook voor jou, Jaap!”
Misschien wel, maar dat heeft voor mij dus ook een rol gespeeld bij de beslissing om met misdaadprogramma’s te stoppen. jij mag nog zoveel ervaring hebben en nog zo goed opletten, maar dat deed Cor van Hout ook!
“Daar heb je gelijk in, maar mijn misdaadverslaggeving heeft zich wel steeds meer verlegd naar onopgeloste moorden. Omdat ik dat het interessantst vind, helemaal als het om kinderen gaat. De keren dat ik een dossier maak over een gewelddadige drugsbende of georganiseerde misdaad met Joegoslaven zijn zeldzaam.”
Hoe zwaar weegt het gezin voor iemand zoals jij, die zelf zegt: mijn werk heeft bezit genomen van mijn leven?
Ik ben geen man die gaat stappen. Als ik vrij ben, ben ik thuis en doe ik dingen met mijn kinderen. Afgelopen zomer heb ik een maand met mijn kinderen Royce en Kelly door Zuid-Afrika gereisd. Medewerking aan andere programma’s in het weekend sla ik altijd af. En laatst ging ik op zaterdag met mijn zoon naar een wedstrijd van Chelsea. We overnachtten in Londen en gingen op zondag pijlsnel door naar Ajax. Als Royce zelf op zaterdag moet voetballen, sta ik altijd langs de lijn. Ik geniet meer van de successen van mijn kinderen dan van mijn eigen prestaties.”
Wat is voor jou de belangrijkste waarde in het leven?
“Dat ik mijn kinderen een goede toekomst kan geven. Dat ik weet: ze hebben alle kansen gehad, het zijn prettige mensen geworden die bewust in de wereld staan. Dat is eigenlijk waar het voor mij het meest om gaat.”
En als die kinderen volgend jaar zeggen: ‘papa, nu is het genoeg geweest!’ dan stop je dus met de misdaadjournalistiek?
“Ja.”
En als het ooit zover komt, dan lonkt de politiek? Je zou de bezem wel eens door de wereld van politie en justitie willen halen?
“Bij de misdaadbestrijding ligt de nadruk veel te eenzijdig op de drugscriminaliteit. De politie komt aan een heleboel belangrijke dingen niet toe. Van inbraakjes tot kindermoorden. Het Landelijk Team Kindermoord wordt domweg opgeheven, maar zelfs de Kamer bemoeit zich ermee wanneer een paard onzedelijk wordt betast!”
Peter R. de Vries, hij is misschien iets milder geworden, maar één ding
is glashelder: wat hij ook zal doen, zijn gedrevenheid zal hij nooit verliezen.
