De afgelopen maand ben ik letterlijk en figuurlijk even onder water geweest en heb de ‘onderwereld’ van de koraalriffen voor de kust van Zanzibar verkend. Hoewel ik ver weg was van de bewoonde wereld lukt het me tijdens vakanties toch nooit om helemaal afstand te nemen van de misdaadzaken achter de Nederlandse dijken. Om te beginnen zitten er in mijn koffer altijd een aantal true crime boeken en wat dossiers van onopgeloste misdrijven om de lege uurtjes mee te vullen en daarnaast spelen er ook tijdens de vakantie vaak zaken waarvan ik hoe dan ook de afloop wil weten en niet kan wachten tot ik weer thuis ben.
Een van die zaken was de afloop van het proces tegen de nu 49-jarige Louis H, voor het gerechtshof in Amsterdam. H. werd er van beschuldigd op 4 maart 1984 in Amsterdam-Zuid zijn (ex)vriendin Corina Bolhaar en haar twee kinderen Sharon (6) en Donna (9) op gruwelijke wijze te hebben vermoord. Het misdrijf was destijds onopgelost gebleven.
In de zomer van 2001 realiseerde ik me dat de verjaring van deze drievoudige moord op handen was en besloot – met medewerking van de nabestaanden – een ultieme poging te doen de zaak op te lossen. Tot mijn verbijstering waren politie en justitie in Amsterdam daar totaal niet in geïnteresseerd. Ze kenden de zaak niet eens meer en ik werd op stuitende wijze afgepoeierd.
Op eigen houtje zijn we toen toch een nieuw onderzoek begonnen en dat resulteerde in de vondst van een kroongetuige, een voormalige vriendin van H., die onthulde dat hij haar ooit in een woedeaanval had opgebiecht de moorden te hebben gepleegd. Vanaf dat moment kon justitie niet meer om de zaak heen en op de valreep van de verjaring – bijna 18 jaar na de moorden – werd het onderzoek heropend en Louis H. gearresteerd.
Voor de rechtbank werd hij tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld en de afgelopen twee jaar diende voor het Hof in Amsterdam het hoger beroep. H. schakelde liefst vier advocaten in, waaronder de vermaarde gebroeders Anker, die alles uit de kast haalden om hem vrij te krijgen. Het proces was buitengewoon spannend en de emoties liepen soms hoog op. Omdat de moorden zo lang geleden waren was er in de tussentijd bewijsmateriaal verloren gegaan (en zelfs weggegooid!) en de opgeroepen getuigen hadden uiteraard ook soms moeite om zich gebeurtenissen nog gedetailleerd te kunnen herinneren.
Ik heb elke stap in het proces gevolgd en ontelbare keren de wraakzuchtige, dreigende blik van Louis H. op me gehad, maar uitgerekend tijdens mijn vakantie zou het Hof uitspraak doen. De hele dag keek ik nerveus op mijn duikhorloge. Zou het oordeel al bekend zijn? Een veroordeling of vrijspraak? Alsof de duvel er mee speelde had mijn telefoon die dag geen bereik. Pas ‘s avonds laat kreeg ik mijn collega Kees van der Spek aan de lijn die wel bij de uitspraak was geweest: ook nu had Louis H. levenslang gekregen. Hij ís de moordenaar van Corina, Sharon en Donna. Ruim twintig jaar na dato heeft het recht toch nog zijn loop gehad.
Terwijl ik dit nieuws even op me in liet werken, bliepte mijn telefoon dat er een paar sms-jes waren binnengekomen. Het was collega Evert Nijkamp die trots meldde dat die dag ook de vermoedelijke moordenaar van de 21-jarige studente Mariella de Geus uit Gouda was aangehouden.
Het stoffelijk overschot van Mariella lag in de vroege ochtend van 4 november 2001 op een braakliggend terrein, nadat ze de nacht er voor in de buurt was wezen stappen. De zaak leek snel opgelost met de aanhouding van Nouredinne B., een 20-jarige zwakbegaafde jongeman. Hoewel zijn DNA nièt overeenkwam met de aangetroffen spermasporen werd hij toch voor rechtbank en hof gebracht. Na moeizame processen werd B. ‘wegens gebrek aan bewijs’ vrijgesproken, maar de doem der verdenking bleef op hem rusten. Eind mei deden we – wél met volledige medewerking van politie en justitie! – ook een poging deze moord op te lossen.
Bij elke huishouden van Gouda – ruim 27.000 stuks – werd een brief van ons programma bezorgd met de oproep mee te helpen en in een uitzendingvullend programma werd het hele dossier nog eens uitgerafeld. De zaak kwam zodoende in het brandpunt van de belangstelling met enkele weken later de arrestatie van de 29-jarige Patrick van S. als gevolg. Zijn DNA matcht wel met de achtergebleven sporen.
Die nacht kon ik nauwelijks slapen en beide zaken spookten door mijn hoofd. Wat is nu het meest bevredigend, vroeg ik mezelf af. De veroordeling van Louis H. of de ontmaskering van Van S.? Wel, overwoog ik uiteindelijk, de veroordeling van een moordenaar – een drievoudige zelfs – is een absolute mijlpaal, maar iemand definitief zuiveren van een onterechte verdenking, die hem jarenlang heeft achtervolgd en gekweld – Nouredinne B. – dàt is in mijn ogen toch het mooiste wat er is!
Telegraaf op zondag nr. 33: augustus 2005
