Op 17 juni van vorig jaar verdween de 39-jarige Deborah Rosiek uit Amsterdam. Er werd vrijwel meteen gedacht aan een ernstig misdrijf, want de voormalig parkeerwachtster was hoogzwanger van een tweeling en zou de volgende dag door middel van een keizersnee in het VU-ziekenhuis bevallen. Ze verheugde zich enorm op de kleintjes en bij haar thuis, in de Alblasstraat in de hoofdstedelijke Rivierenbuurt, lagen de speentjes, luiers en rammelaars al klaar in de babykamer. Deborah had de twee ongeboren kindjes zelfs al een naam gegeven: Deborah en Joshua.
Een van de laatsten met wie zij de dag van haar verdwijning nog contact had, was haar ex-vriend Hans, die mede daardoor de eerste verdachte is. Hij heeft haar in Amsterdam-Zuid opgepikt om haar zijn nieuwe woning in Zaandam te laten zien. Daarna is Deborah niet meer gezien. De recherche is er van overtuigd dat zij om het leven is gebracht, wat in dit geval trouwens een drievoudige moord is.
Al kort na de verdwijning vroeg de wanhopige moeder van Deborah of mijn tv-programma nader onderzoek naar het lot van haar dochter kon doen. In samenspraak met haar en het rechercheteam werd echter besloten dat we voorlopig pas op de plaats zouden maken om het politiewerk niet te verstoren. Een poosje daarna werd ex-vriend Hans gearresteerd en leek de oplossing nabij. Maar na een paar maanden hechtenis moest hij wegens gebrek aan bewijs – geen moord zonder lijk – weer op vrije voeten worden gelaten en liep het onderzoek vast. In die periode kreeg ik een telefoontje van de recherchechef. We moesten toch maar een keer met elkaar om de tafel gaan zitten, wie weet waar het toe zou leiden. Hij zou mij snel bellen voor een datum en tijdstip. Dit tot vreugde van Deborah’s moeder. Toen het belletje begin juni inderdaad kwam meldde de recherchechef ineens dat de korpsleiding van de Amsterdamse politie hem ‘verboden’ had met mij een gesprek te hebben en dat de afspraak dus niet doorging: ‘Sorry, ik kan er ook niks aan doen’.
Verbaasd stuurde ik op 14 juni een fax naar Elly Florax, de woordvoerster van het korps Amsterdam-Amstelland en vroeg haar waarom dit informele gesprek op de valreep was verboden. Elly Florax is de opvolger van de bekende Klaas Wilting. Hij was een voorlichter die altijd bereikbaar was en inhoudelijk precies wist waar hij het over had. Laat ik het vriendelijk houden en zeggen dat Florax een ruime inwerkperiode nodig heeft en dat niet elke journalist daar geduld voor heeft. Ik heb zelf wel eens gezegd dat Koningin Beatrix makkelijker te bereiken is dan Hare Majesteit van Bureau Voorlichting. De heimwee naar Wilting is tamelijk wijd verbreid, zo heb ik gemerkt. Maar korpschef Jelle Kuiper is zeer tevreden met Florax. In het maandblad ‘Opzij’ zei hij onlangs over haar: ‘Ze kan goed praten. Ik zeg wel eens, die is pratend geboren’.
Leuk, maar de vraag is: zégt ze ook wat? Haar secretaresse liet weten dat de fax was ontvangen en dat we nader bericht zouden krijgen. Dat bleef echter uit, een gang van zaken die reporters herkennen bij het bureau van Florax. Op 24 juni stuurde ik daarom een herinneringsfax met het verzoek ‘binnen afzienbare tijd’ alsnog te antwoorden. Je verwacht dan respons, al was het maar uit respect voor de moeder van Deborah, die dacht dat zij op 18 juni van vorig een tweeling in haar armen zou wiegen, maar nu kleinkinderen én dochter kwijt is. Maar nee, weer geen enkel antwoord. Op 11 juli stuurde ik daarom een derde fax naar Elly Florax met de vraag of zij ‘nu’antwoord kon geven. We zijn inmiddels een maand verder – en acht weken sinds mijn eerste verzoek – maar een reactie is er niet gekomen. En de verdwijning van Deborah is uiteraard nog steeds onopgelost. Fijn, Jelle Kuiper, zo’n voorlichtster die zo lekker kan klet… eh praten! Het is echter merkwaardig, laakbaar gedrag voor een korpsleiding die geen mogelijkheid onbenut laat om er op te hameren dat het publiek weer opgevoed moet worden, dat oude normen en waarden hersteld moeten worden en maatschappelijke verloedering een halt moet worden toegeroepen. Misschien kunnen ze dat binnenkort eens toelichten aan de moeder van Deborah Rosiek, die daar na deze tenenkrommende ervaringen ook een mening over heeft.
Korpschef Jelle Kuiper gaat binnenkort met pensioen. Hij wordt opgevolgd door hoofdcommissaris Bernard Welten uit Groningen. Als Welten enig belang stelt in beeldvorming van zijn korps naar de buitenwereld, heb ik een goed advies voor hem: neem ook je voorlichter mee!
Telegraaf op zondag nr. 11: augustus 2004
