Op mijn kantoor hangt boven de vergadertafel een origineel Ajax-shirt, met daarop de handtekening van Jari Litmanen. Het hangt zo prominent dat het bij negen van de tien bezoekers die ik ontvang de opening van het gesprek vormt. ‘Goh, leuk zeg…’, is meestal de reactie, waarbij men er vanuit gaat dat ik uit liefde voor Ajax en als fan van Litmanen het shirt heb opgehangen. Nou is het waar dat ik al decennia lang tot de ‘rood-witte schare’ behoor en het is ook vrij algemeen bekend dat ik alle thuiswedstrijden van Ajax bezoek, maar daarom hangt dat shirt van de populaire Ajacied daar niet. Nee, als ik dat van Jari had gekregen, zou het nu op de kamer van mijn zoontje hebben gehangen, die eveneens een fervent Ajax-supporter is en meer heeft met dat soort memorabilia. Aan dit shirt zit echter een verhaal vast. Een speciaal verhaal. Daarom hangt het op mijn kantoor en kijk ik er elke dag naar.
Het shirt was eigenlijk voor Nicky Verstappen, een 11-jarige jongetje uit Heibloem in Limburg. Nicky was een fanatiek talentje bij de voetbalclub in zijn woonplaats en zijn jonge leventje werd beheerst door die vermaarde club uit Amsterdam. Nicky had een Ajax-pyama, een Ajax-dekbed, een Ajax-tas en aan de muur hingen posters van zijn favoriete Ajacieden. Ja, eigenlijk alles bij Nicky was rood-wit. In onderlinge partijtjes was Nicky altijd Jari Litmanen, de begaafde spelverdeler. Zijn droom was ooit zelf nog eens deel uit maken van het eerste elftal van de Amsterdamse club. Een droom die nooit meer uit kan komen, want Nicky werd op 11-jarige leeftijd vermoord tijdens een jeugdkamp op de Brunssemmerheide. Op zijn graf in Heibloem prijkt nu een in brons gegoten logo van ‘zijn’ Ajax…
Toen Nicky om het leven kwam, schreef zijn tante een brief naar het bestuur Ajax. Zou het misschien mogelijk zijn dat de club een echt shirt met een handtekening van Litmanen zou verzorgen, zodat dit in de kist bij Nicky kon worden mee begraven? Het bestuur reageerde positief, maar het was vakantietijd en het duurde even eer alles was geregeld. Het shirt arriveerde daardoor net na de ter aardebestelling en kon dus niet worden mee begraven. Nicky’s ouders koesterden het vervolgens op de Ajax-slaapkamer van hun kind, die zij jarenlang volledig intact lieten. Dat Jari Litmanen zich bekommerde om de tragische dood van hun zoontje deed hen heel erg goed.
Kort na de moord kreeg ik contact met de ouders van Nicky, Peter en Berthie Verstappen. Ik heb talloze uitzendingen aan de onopgeloste moord gewijd en veel speurwerk gedaan naar de omstandigheden waaronder deze is gepleegd. De moord op Nicky is een van de zaken waarin ik mij heb vastgebeten en waarvoor ik alles wil doen om deze op te lossen. Sinds de eerste kennismaking – vierenhalf jaar geleden – is er vrijwel geen week meer voorbij gegaan zonder dat Peter en Berthie en ik elkaar spraken of zagen. Ik ben vaak bij hen thuis geweest en waarschijnlijk heb ik meer dan 1000 telefoongesprekken met hen gevoerd. Over de stand van het onderzoek, over het dossier, de politie, tips, mogelijkheden en onwaarschijnlijkheden, de dader, maar uiteraard ook over hun peilloos diepe verdriet en het dagelijkse gemis van hun oogappel.
Het afgelopen voorjaar kwamen Peter, Berthie en Nicky’s zusje Femke bij mij op de redactie voor een opname van een uitzending. Ze hadden een groot pakket bij zich. ‘Dit is voor jou’, zei Berthie, ‘het was eigenlijk voor Nicky, maar we willen dat jij het nu krijgt’. Enigszins verlegen pakte ik het uit. Het was het ingelijste shirt van Jari Litmanen, dat in de kist bij Nicky had moeten liggen. Ik weet niet of u dat goed kunt aanvoelen, maar mij ontroerde het enorm dat Peter en Berthie juist mij dat shirt gaven. Het is een gebaar dat eigenlijk niet in woorden is uit te drukken. Sindsdien hangt het shirt dus boven mijn vergadertafel en kijk ik er elke dag naar. En als gasten zeggen: ‘He, dat is het shirt van Jari Litmanen’, denk ik altijd: ‘Nee, dat is het shirt van Nicky Verstappen…’. Dat de moord nog steeds niet is opgelost, zit me ontzettend dwars, zeker nu ik weet dat de politie – na ruim vijf jaar weinig meer kan doen en Peter en Berthie zichtbaar lijden onder het verlies aan hoop. Afgelopen week pakte ik op kantoor mijn spullen voor het kerstreces. Voor ik de deur afsloot keek ik nog even naar binnen. Mijn blik bleef hangen op het shirt van Jari. Hij hielp Peter en Berthie op het zwaarste moment in hun leven. Wie helpt mij om in 2004 deze moord op te lossen…?
Panorama nr. 2: januari 2004
