In mijn tv-uitzendingen komen alleen misdaadonderwerpen aan bod. Nu klinkt dat als een open deur, als je programma Peter R. de Vries, misdaadverslaggever heet. Toch blijkt in de praktijk dat kijkers zaken al gauw MISDADIG vinden, zonder dat de kwestie werkelijk aan de eisen van het wetboek van strafrecht voldoet. Ik krijg veel post over zakelijke conflicten, geruzie over erfenissen, onbetaalde geldvorderingen, touwtrekkerijen met de kinderbescherming en andere instanties en niet te vergeten haarkloverijen met verzekeringmaatschappijen. In mijn afwijzingsbrief schrijf ik dan meestal dat het hier wellicht een MISSTAND betreft, maar geen MISDAAD.
En toen redactrice Lisette Knoop een jaar geleden mijn aandacht vroeg voor de dood van de 16-jarige Johnny Verkerk uit Maarssen, die bij een brommercrash om het leven was gekomen, was mijn eerste impuls: dat is niks voor ons, want ook verkeersslachtoffers halen onze uitzending doorgaans niet.
Het stoffelijk overschot van Johnny wordt op zondagochtend 5 april 1998 in het water van de Maarsseveensevaart gevonden. Op het fietspad, dat naast de vaart loopt, vindt de politie een aantal brommerbrokstukken, maar verder is er niemand te bekennen. De politie staat voor een raadsel, maar komt via een tip terecht bij ene D., bij wie een gehavende scooter staat, terwijl hij zelf met een gebroken been op de bank zit. De 17-jarige D. bevestigt dat hij langs de vaart een ongeluk heeft gehad: hij is met zijn scooter tegen een LIGGENDE bromfiets aangereden, die ONBEMAND op het fietspad lag. Van Johnny Verkerk heeft hij helemaal niets gezien of gehoord. Een bizar verhaal, dat al snel onderuit wordt gehaald als op D.’s scooter weefselsporen worden aangetroffen die van Johnny zijn. Uit technisch onderzoek blijkt voorts dat de brommer van Johnny in verticale positie verkeerde toen deze werd geraakt en dus niet op de grond lag. Het kan niet anders of Johnny is na de klap in het water gerold en daar vervolgens gestorven aan zijn verwondingen. Bij Jan en Joke Verkerk, Johnny’s wanhopige ouders, rees de terechte vraag waarom hun oogappel in hemelsnaam aan zijn lot is overgelaten? Had hij nog gered kunnen worden? Zij jutten de recherche op tot nader onderzoek, met onthutsende resultaten. D. was die avond in gezelschap van zeven brommervrienden, die allemaal min of meer getuige waren geweest van de crash. D. reed op een sterk opgevoerde scooter, een motor eigenlijk, waarvan de remmen volkomen ondeugdelijk waren en ook de verlichting werkte niet. Het ‘projectiel’ was bovendien onverzekerd. En D. loog tegen de politie over het feit dat hij TWEE personen achterop had op het moment van de botsing. Na het ongeluk wilde hij niet dat de alarmlijn werd gebeld en liet hij zich door een kennis naar het ziekenhuis brengen. En Johnny? Had nou werkelijk niemand hem opgemerkt, of was dat een leugen? Een vriend van D. verklaart dat hij nog aan de uitlaat van Johnny’s brommer had gevoeld en dat deze warm was. Een ander had in het water een helm, een jas en een paar schoenen zien drijven, ‘op lichaamslengte’ van elkaar af… Hij had daar anderen op geattendeerd, maar nee, niemand had een vinger uitgestoken. ‘Ik had die dag net nieuwe schoenen en een nieuwe broek…’, verklaarde een van hen. Hoewel het drama inmiddels twee en half jaar geleden is, zijn de betrokkenen nog niet berecht. Jan en Joke Verkerk voeren daarvoor een moeizame strijd. Justitie heeft eigenlijk niet veel zin, afspraken worden niet nagekomen en aanvankelijk wilde men de vrienden van D. zelfs helemaal niet vervolgen. En omdat D. zelf minderjarig was, mogen Joke en Jan niet bij de rechtzitting aanwezig zijn. Zo zal altijd de twijfel blijven knagen: had Johnny misschien gered kunnen worden? Afgelopen week hebben we een uitvoerige reconstructie ‘gedraaid’ van het drama, want ja, voor mij is er geen twijfel: dit is MISDADIG…
Panorama nr. 43: oktober 2000
