Er zijn in Europa maar weinig politiediensten zo professioneel op het gebied van verdwijningszaken als de Belgische Cel Vermiste Personen. Het is overigens een nogal twijfelachtige eer, want de dienst “dankt” haar bestaan en expertise in feite aan de reeks schokkende misdrijven die de Belgische samenleving de laatste twee decennia hebben getraumatiseerd. Sterker nog, zonder de verdwijning in 1995 van de Dutroux-slachtoffers Julie Lejeune, Melissa Russo, An Marchal en Eefje Lambrecks zou de Cel Vermiste Personen er mogelijk nooit zijn gekomen.

16.150 dossiers

Inmiddels heeft de dienst zijn waarde dubbel en dwars bewezen. In de afgelopen vijftien jaar werden er 16.150 dossiers aangelegd, wat neerkomt op 93 dossiers per maand en 3 dossiers per dag. Van al die dossiers zijn er 15.733 afgesloten; 13.890 mensen werden levend teruggevonden en 1843 mensen bleken te zijn overleden, van wie 65 procent zelfmoord had gepleegd. Er staan nog 777 dossiers open.

Commissaris Alain Remue

Het is niet zo verwonderlijk dat het markante hoofd van commissaris Alain Remue, die al sinds de oprichting leiding geeft aan de Cel Vermiste Personen, vol zit met verhalen over de successen, teleurstellingen en frustraties van zijn vijftien man sterke ploeg. Een deel daarvan heeft Remue met hulp van de Vlaamse auteur Wim de Bock van zich afgeschreven. Het resultaat rolde onlangs van de persen en draagt de veelzeggende titel “Zeg nooit nooit.”

Zeg nooit nooit

Het boek boeit vanaf de eerste bladzijde. Uit alles blijkt dat Remue een door de wol geverfde autoriteit is op het gebied van verdwijningszaken. Hij weet duidelijk waarover hij het heeft en gaat geen onderwerp uit de weg. Of het nu gaat om de onzin van het zesde zintuig (“Daar lachen wij mee”), de onmogelijkheid om een pedofiel te genezen (“Nooit meer vrijlaten”), vrijwillige verdwijningen (“Er is geen wet die dat verbiedt”), verdenking tegen huilende ouders (“Het is dansen op een slap koord, maar je mag nooit iets uitsluiten”) of de hoop bij nabestaanden ooit iets van de vermiste te horen (“De dossiers blijven open, al is het voor eeuwig”), de commissaris weet er vlot over te vertellen. En al is de hoop bij wanhopige nabestaanden soms geslonken tot een procent, Remue heeft het ondenkbare al meerdere malen meegemaakt. Vandaar dus die titel; zeg nooit nooit.

15 jaar Cel Vermiste Personen
Zeg nooit nooit
Alain Remue & Wim de Bock
Uitgeverij Borgerhoffs & Lamberigts
ISBN 9 789089 311467

Henk Strootman
Redactie Peter R. de Vries