door Alex Verburg

Als misdaadverslaggever let ik altijd erg op hoe ik de mensen met wie ik in aanraking kom aanspreek of aanschrijf. Slachtoffers, nabestaanden en getuigen kunnen na verloop van tijd op een aanhef als ‘Beste…‘ rekenen en een ‘vriendelijke’ of ‘hartelijke groet’ tot slot. Hoogwaardigheidsbekleders, mensen die ik niet goed ken, of die ouder zijn schrijf ik aan met ‘Geachte’ en sluit af met ‘Hoogachtend’.

Als ik zakelijk contact heb met mensen die verschrikkelijke misdaden op hun geweten hebben – zoals moord of verkrachting – denk ik altijd even na voor ik mijn brief begin of afsluit. Ik zal iemand die in de gevangenis zit om dat hij een ander heeft vermoord of verkracht niet snel ‘Beste Jan’ noemen. Meestal begin in de brief dan met het veel neutralere ‘Hallo Jan’. En ik sluit af met een gewone ‘groet’ in plaats van een ‘vriendelijke’of ‘hartelijke’. Uiteraard besef ik dat er uitzonderingen mogelijk zijn. Ik ben zelf immers bevriend geraakt met Heineken ontvoerder Cor van Hout, maar daar ging wel een jarenlang proces aan vooraf.

Het boek ‘De VERZOENING’ dat Alex Verburg over het levensverhaal van Hank Heijn heeft geschreven – de echtgenote van de ontvoerde en vermoorde Aholdtopman Gerrit Jan Heijn – trok dan ook meteen mijn belangstelling toen ik begreep dat Ferdi E. en Hank Heijn elkaar hadden geschreven. Ik was benieuwd naar de toon en de aanhef van de brieven en ik werd daar behoorlijk door verrast. Mevrouw Heijn blijkt haar brief aan de moordenaar van haar man te zijn begonnen met ‘Geachte heer’ en zij sluit hem af met ‘Hoogachtend’. Ik vraag me af of mevrouw Heijn hierbij stil heeft gestaan, of dat het de macht der gewoonte is van haar om elke brief zo te beginnen en te beeïndigen, ook als deze is geschreven aan iemand die je verafschuwt. Ik wil er in feite ook niet echt een punt van maken, want als ik iemand ‘hoogacht’ is het mevrouw Heijn wel, maar ik dacht bij lezing toch: Hoe kun je de moordenaar van je man nu ooit ‘achten’??? Het boek heet weliswaar ‘De verzoening’ en daaruit blijkt wel dat mevrouw Heijn zich met haar lot en de gebeurtenissen tot een bepaalde hoogte heeft verzoend en positief is ingesteld, zelfs naar de man die haar gelukkige leven ruïneerde. Maar toch denk ik dat zij bij de keuze van haar aanhef en afsluiting gekozen heeft voor de routine – zeg maar het aangeboren fatsoen – en niet voor het werkelijke gevoel….

De verzoening
Het verhaal van Hank Heijn – door Alex Verburg
Uitgeverij Arbeiderspers

Peter R. de Vries