Nathalie Geijsbregts

Vorige week was het precies twintig jaar geleden dat de 10-jarige Nathalie Geijsbregts uit het Belgische Leefdaal verdween. De hoop om Nathalie levend terug te vinden is al jaren geleden zo goed als vervlogen. Maar zolang er geen duidelijkheid is over het lot van de inmiddels 30-jarige vrouw, blijven haar ouders vechten. “Zolang je kind niet gevonden wordt, blijf je zoeken. Desnoods een heel leven lang”, zei moeder Anita Pintjes de afgelopen jaren in diverse media.

Seriemoordenaars

Het was dinsdag 26 februari 1991 toen Nathalie Geijsbregts even na half acht ’s ochtends door haar ouders werd afgezet bij een bushalte in Leefdaal. Ze moest nog even wachten, en dan zou ze, zoals elke dag, door de speciale schoolbus worden opgepikt. Een getuige zag haar nog instappen bij een onbekende man in een grijze Toyota, maar daarna ontbrak ieder spoor van het meisje.

In de daaropvolgende jaren werd de verdwijning van Nathalie regelmatig in verband gebracht met seriemoordenaars als Ludo de B., Marc Dutroux en Michel Fourniret. Maar wat de rechercheurs in Leuven ook probeerden, ze vonden Nathalie niet terug. In 2007 werd wel een verdachte opgepakt, de psychiatrisch verpleger Hugo N.,  maar een test met een leugendetector en het verdere geringe bewijs pleitte hem vrij.

De verouderingsfoto van Nathalie Geijsbregts

Toch was één verdachte anders dan alle anderen. Met de vrachtwagenchauffeur Michel Stokx dachten de Leuvense speurders namelijk wél op het juiste spoor te zitten. De in Assen woonachtige Belg werd in 1991 opgepakt voor de moord op het Nederlandse meisje Jessica Laven (11) en de twee Duitse jongens Marco Weisser (13) en Salim Thattil (10). Hun lichamen had de trucker steeds honderden kilometers van de plaats van de ontvoering gedumpt langs de kant van de weg. In 1992 werd Stokx tot twintig jaar cel en TBS veroordeeld voor de moorden.

Digitale alibiverschaffer

Stokx zou in 1998 tijdens zijn detentie in Scheveningen aan Sjaak H., een lid van de bende van Venlo, hebben verteld dat hij achter de verdwijning van Nathalie zat. Maar die kon de politie een alibi voorleggen: volgens zijn tachograaf was hij op 26 februari 1991 in het Duitse Metz. 

Onderzoek van de tachograaf in de vrachtwagen van Stokx toonde aan dat hij er op de dag van de ontvoering van Nathalie echter mee had geknoeid. De gecorrigeerde reconstructie van zijn tijdsgebruik liet zien dat hij voor zichzelf een blinde vlek van 24 uur had gekocht, waarin hij zijn truck parkeerde in Metz en met een personenauto naar België reed. De gecorrigeerde tachograaf gaf ook aan dat hij later op de dag, de middag van 26 februari, drie minuten lang stilstond in Maastricht, op een vluchtstrook die grensde aan een vijver. Maar zoekacties die in de buurt daarvan werden gedaan, leverden niets op.

Michel Stokx

103 verhoren

Stokx werd aangehouden en 103 keer ondervraagd door de Leuvense politie, maar het bracht de rechercheurs geen steek verder. Het antwoord zal de trucker ook nooit meer zelf kunnen geven, want het spoor Stokx liep in 2001 letterlijk dood. In de gevangenis in Scheveningen overleed Stock aan de brandwonden die hij opliep toen hij tijdens het schilderen van een ladder viel en een fles terpentine over zich heen kreeg die vlam vatte. Dat is althans de officiële versie, in de media werd druk gespeculeerd dat het om moord of zelfmoord zou gaan. Justitie sloot dit echter uit.

Onlangs is besloten het hele onderzoeksdossier naar de verdwijning van Nathalie nog eens opnieuw onder de loep te nemen. “Je bent voor 99 procent zeker dat ze niet meer leeft”, zei vader Erik Geijsbregts onlangs in het tv-programma Tros Vermist. “Maar voor die ene procent moet je de mensen wakker houden. Misschien werd er ergens iets over het hoofd gezien. Die kans moet je grijpen.”

Weet u meer over de verdwijning van Nathalie Geijsbregts? Neemt u dan contact op met onze redactie.

Marijke Kuin
Redactie Peter R. de Vries