Weinig animo voor huizen met een verleden
In het Zuid-Duitse Leutenbach staat het huis te koop waarin de 17-jarige schoolmoordenaar Tim Kretschmer met zijn ouders heeft gewoond. Met het pand zelf, zo valt uit de advertentie op te maken, is op zich niets mis. Het is groot, vrijstaand, opgetrokken uit witte steen, voorzien van drie garages en met 435.000 euro heel redelijk geprijsd. Maar ja, het heeft wél jarenlang onderdak geboden aan de knul die in maart dit jaar negen scholieren en zes volwassenen neermaaide.
Wonen in het huis waarin een moordenaar heeft geslapen, gegeten, gedoucht en gedagdroomd; wie wil dat? De nuchtere naturen onder ons zullen de schouders ophalen; een huis is een huis, een dak is een dak en een tuin is een tuin. Allemaal waar, maar als misdaadverslaggever weet ik dat sommige huizen niet of nauwelijks te slijten zijn omdat zich binnen iets vreselijks heeft afgespeeld. En dan heb ik het niet over de moordenaar die er toevallig heeft gewoond, maar over het bloed dat er – soms letterlijk – heeft gevloeid.
Morele plicht
Bij Van Spronsen Makelaars in Zwijndrecht kunnen ze daarover meepraten. Sinds drie maanden heeft het kantoor een hoekhuis in de verkoop waarvoor de kopers niet bepaald in de rij staan. Het gaat om het adres Boshuizen 42, de woning waarin afgelopen zomer een 46-jarige man zijn ex-vrouw en hun twee kinderen vermoordde en zelfmoord pleegde.
Over dit schokkende en geruchtmakende gezinsdrama wordt in de woningkrantjes en op Funda met geen woord gerept. “Maar bij de bezichtigingen zeggen we het nadrukkelijk wél”, zegt F.G. Nolten van het makelaarskantoor. “We vinden namelijk dat we de morele plicht hebben om dat te doen. En ja, zo’n mededeling heeft een behoorlijke impact. Vooral bij vrouwen, mannen gaan er toch iets nuchterder mee om. Van de tien gegadigden haken er acht onmiddellijk af. Sommigen hoeven de bovenverdieping niet eens meer te zien en lopen gelijk naar buiten.”
Buurman
Omdat makelaars formeel niet verplicht zijn een dergelijke bijzonderheid te vermelden gaat het ook wel eens mis. Zo kwam de nieuwe bewoonster van een appartement in Rotterdam er tijdens een kennismakingsgesprek met haar buurman nét even te laat achter dat de slaapkamer van haar optrekje maanden eerder het toneel was geweest van een gruwelijke moord. De makelaar bleek “vergeten” te zijn dit te vermelden. Voor de vrouw was het echter reden om geen stap meer in het huis te zetten. De Rotterdamse trok in bij een kennis en zette haar net opgeknapte flatje te koop. Ze had er nog geen maand in gewoond.
Henk Strootman







