Tamara Wolvers

Het Openbaar Ministerie gaat definitief in cassatie tegen de vrijspraak van de 41-jarige Jaco G. in de moordzaak Tamara Wolvers. Het OM probeert de ex-oom via de Hoge Raad alsnog veroordeeld te krijgen, nadat hij eerder tot tweemaal toe werd vrijgesproken van de moord.

De 28-jarige Tamara werd op 12 juli 2006 dood aangetroffen in haar ouderlijk huis in Alphen aan den Rijn. Ze was slechts gekleed in een badjas en om haar hoofd was een plastic zak gesnoerd. Na lang onderzoek kwam de ex-oom van Tamara als verdachte in beeld.

Badjas

Op de badjas van Tamara werd een volledig DNA-profiel van G. aangetroffen. Op de vloer naast Tamara werden bovendien afdrukken van slippers gevonden die in de richting van de ex-oom wezen. Ook legde hij rammelende verklaringen over de avond van de moord.

Tot verbijstering van de nabestaanden werd Jaco G. zowel door de rechtbank als het gerechtshof vrijgesproken van de moord. Volgens de rechters waren de DNA-sporen afzonderlijk van elkaar niet sterk genoeg voor een veroordeling.

Op de zolderkamer werden diverse DNA-sporen van Jaco G. gevonden

In april 2009 besteedde ons programma al uitgebreid aandacht aan de zaak, waarin Peter de deskundigheid van de Leidse hoogleraar professor Richard Gill raadpleegde. Volgens de expert zou G. door de rechter wel meteen schuldig zijn bevonden aan de moord, als de DNA-sporen die destijds dienden als bewijsmateriaal ‘bij elkaar opgeteld en meegewogen’ waren. Ook het Openbaar Ministerie is ervan overtuigd dat de rechter dan tot een andere conclusie was gekomen.

Eerder moment

Volgens het OM zouden de rechters er ten onrechte van zijn uitgegaan dat DNA van G. op een eerder moment op Tamara’s badjas terechtgekomen kan zijn. Het OM tekende in november 2010, binnen de wettelijke termijn van twee weken, al cassatie aan. Na recente bestudering van het arrest heeft het OM besloten de cassatie nu definitief door te zetten.

De Hoge Raad moet besluiten of de rechtszaak tegen Jaco G. over moet. Naar verwachting zal die beslissing enige tijd op zich laten wachten.

Marijke Kuin
Redactie Peter R. de Vries