Tanja Groen

Voor Corrie en Arie Groen voelt de plotselinge verdwijning van hun dochter Tanja nog lang niet als zeventien jaar geleden. Corrie: “De onzekerheid went nooit. Nog elke dag gaan we ermee naar bed en staan we ermee op. We doen soms leuke dingen, natuurlijk, het leven gaat immers door, maar je bent er iedere dag mee bezig. Nog steeds kan ik niet bevatten dat er nooit iets van Tanja is gevonden. Geen haarspeld, geen kledingstuk, niet één klein spoortje.”

Vandaag is het precies zeventien jaar geleden dat Tanja Groen (18) rond middernacht studentenvereniging Circumflex in Maastricht verliet om naar haar kamer in Gronsveld te fietsen. Daar kwam ze echter nooit aan. Tot op de dag van vandaag ontbreekt ieder spoor. Zelfs haar fiets is nooit terug gevonden. “Deze datum is ieder jaar weer heel akelig voor ons”, vertelt moeder Corrie Groen uit Schagen, terugblikkend op die nacht van 31 augustus op 1 september 1993. De nacht waarop Tanja als door een onzichtbare hand van de aardbodem werd geplukt.

Zelfs de fiets van Tanja is nooit teruggevonden

Cold case

Het moet inderdaad gezegd; zélden leverde een zaak zo weinig aanknopingspunten op als in de zaak van Tanja Groen. Begin 2009 werd de zaak overgedragen aan het Cold Case Team van politie Limburg-Zuid. En als er in Nederland of België een seriemoordenaar tegen de lamp loopt, gaan de alarmbellen van het team altijd wel even rinkelen. Zoals afgelopen januari, toen in België Ronald Janssen werd aangehouden voor enkele tienermoorden. Of zoals in februari 1997, toen Corrie en Arie door het politieteam werden benaderd om tussen de kledingstukken, knuffelberen en overige spullen die bij Marc Dutroux waren gevonden te zoeken naar sporen van hun dochter.

Tanja Groen: sinds zeventien jaar vermist

Corrie: “Dutroux, Fourniret, Egidius S., Ronald Janssen. De zaak van Tanja wordt er altijd wel even bijgehaald. We zijn er dan weer heel erg mee bezig, krijgen toch weer hoop. Ik geloof niet dat Tanja nog leeft. Maar je hoopt altijd dat er toch nog iets gevonden wordt. Dan pas kun je aan de verwerking beginnen, nu is er niets om te rouwen. Ik zeg wel eens: zeg nóóit nooit. Zelfs na 25 jaar kan het nog opgelost worden.”

Andrea Luten

Hoop en frustratie

Soms doet een doorbraak in een oude zaak de hoop herleven bij Tanja’s ouders. Zoals afgelopen mei, toen dankzij een DNA-match de dader van de in 1993 vermoorde Andrea Luten kon worden aangehouden. Het kan dus tóch. Corrie: “Het is natuurlijk geweldig voor de ouders van dat meisje. Maar voor ons is het ook wel eens een beetje frustrerend. Zo van: waarom in die zaak wel, en bij Tanja niet? Voor ons telt vooral dat ze wordt gevonden. Voor de ouders van Andrea lag dat anders, hun dochter was al gevonden. Wij hebben niets.”

Publiciteit rond de vastgelopen zaak is voor de familie nog steeds erg belangrijk. “Ook al heeft het iedere keer weer impact op ons. Maar wij weten dat als we het nu opgeven de zaak misschien wel in de vergetelheid raakt. Stel nou dat er ergens nog een dader zit en die hoort er nooit meer iets over: dat zou toch lekker makkelijk zijn voor hem? We hopen dat hij eindelijk z’n mond open doet. We gunnen de dader geen rust.”

Marijke Kuin
Redactie Peter R. de Vries