Paragnosten vaak blind voor leed bij nabestaanden

“Ik werd vlak nadat Noel vermist werd geraadpleegd om te kijken door middel van mijn gaven waar Noel was. Ik kreeg meteen door dat Noel ergens bij de Euromast zou liggen, zag masten, water, en kreeg het zelf steenkoud en benauwd. Ik kreeg het gevoel erbij dat er sprake was van een ruzie (om geld/drugs) en blijf erbij dat het geen ongeval betreft.”

Noel Gill

Bovenstaand tekstje kwam ik afgelopen weekend tegen op de site van RTV Rijnmond. Het was geschreven door ene Farisa uit Etten-Leur, als reactie op een nieuwsbericht over de tragische dood van de 30-jarige Ier Noel Gill. Ik weet niet hoe het met u zit, maar persoonlijk krijg ik altijd heel erg de kriebels bij het zien van dergelijke teksten. En dat is niet omdat het mijzélf zo hard raakt, maar omdat ik weet hoeveel leed al die zelfverklaarde paragnosten de nabestaanden aandoen. In de zaak rond Noel Gill is dat niet veel anders.

Kroegentocht

De Ier werkte als stucadoor in Nederland en woonde met zijn broer Patrick aan de Dordtselaan in Rotterdam-Zuid. Hij was getrouwd met Sindy en had samen met haar twee zoontjes van vijf. Noel werkte hard en zorgde ervoor dat het zijn in Ierland achtergebleven gezin aan niets ontbrak. In zijn vrije tijd was Noel vaak te vinden in de Ierse pub O’Sheas aan de Lijnbaan of in café De Schuimspaan aan de Laan op Zuid.

Tijdens één van die kroegentochten ging het mis. Het gebeurde in de vroege ochtend van donderdag 19 november. Noel had de avond ervoor met een vriend in O’Sheas de voetbalwedstrijd Ierland-Frankrijk gekeken en vervolgens een bezoek gebracht aan De Schuimspaan. Het voornemen om daarna opnieuw naar het centrum te wandelen voor een afzakkertje ketste af omdat Noel ter hoogte van de Erasmusbrug plotseling had besloten een andere kant op te gaan. Volgens de vriend was de Ier in de richting van de Boompjes gelopen. Dat was meteen de laatste keer dat iemand hem in levende lijve heeft gezien.

Het lichaam van Noel werd gevonden in de Maas ter hoogte van de Willemskade (Foto: Roel Dijkstra)

Zoekactie

Toen echtgenote Sandy hoorde van de verdwijning aarzelde ze geen moment en nam ze het vliegtuig naar Rotterdam. Geholpen door Noels broer Patrick begonnen ze een zoekactie en verspreidden ze flyers door heel Rotterdam. Bij Hart van Nederland sprak de emotionele Sindy nog de hoop uit dat ze haar man zou vinden: “Ik wil hem terugbrengen naar onze kinderen.” De zoekactie leverde echter niets op en op zondag 6 december werd alle hoop definitief de grond in geslagen toen het lichaam van Noel werd gevonden in de Maas. Hij dreef ter hoogte van de Willemskade, niet ver van de plek waar hij voor het laatste door zijn vriend werd gezien.

Niemand weet onder welke omstandigheden Noel te water is geraakt. Hij kan zijn gevallen, geduwd of zelfs gesprongen. Bij gebrek aan getuigen is het dan ook maar de vraag of de politie – die vooralsnog uitgaat van een noodlottig ongeval – ooit achter de ware toedracht zal komen. Maar daar hebben mensen als Farisa uit Etten-Leur kennelijk geen hinder van. Die zien niet alleen wáár een lichaam zich ongeveer bevindt, maar zelfs dat er meer aan de hand is en er wel eens een misdrijf in het spel kan zijn. Zouden paragnosten beseffen hoeveel extra leed ze de nabestaanden van dergelijke tragedies berokkenen? Zouden ze beseffen dat ze, door vaak ongevraagd hun diensten aan te bieden, in feite misbruik maken van mensen die ten einde raad en dus kwetsbaar zijn? Zouden paragnosten dat bijkomende leed ook “zien”.

Portret

Het portret en de (verkeerde)verdachte

Ik heb het al vaker gezegd; nog nooit is er een misdrijf louter en alleen door toedoen van een paragnost opgelost, hoewel ik onlangs nog even bijna aan het wankelen was gebracht. In het onderzoek naar de moord op Diana Winkel uit Oldenzaal werd een man aangehouden – een buurtgenoot van het slachtoffer – die precies voldeed aan het portret dat een paragnost eerder had getekend. Was ik dan toch te sceptisch geweest over de inbreng van wichelroedelopers en koffiedikkijkers in rechercheonderzoeken? Inmiddels weten we dat deze verdachte door justitie is heengezonden. En dus kunnen we heel voorzichtig stellen dat die ene keer dat een paragnost het bij het rechte einde leek te hebben het nog eens een verkeerde verdachte was ook.

Tot slot een staaltje van mijn eigen voorspellende gaven; ik weet nu al dat bovenstaande woorden een stroom aan verontwaardigde reacties zal opleveren. Want paragnosten hebben niet alleen gevoelige zintuigen, maar ook zeer gevoelige tenen.

Henk Strootman