Zelfs de supergetrainde mannen van het arrestatieteam laten wel eens een steekje vallen

Ik heb een zware crimineel wel eens horen zeggen dat hij, wanneer de politie naar ‘m op zoek is, nog liever in cadeauverpakking op de stoep van het bureau gaat liggen, dan dat hij de komst van een arrestatieteam afwacht. Het is een uitspraak die ik, weliswaar in varianten, vaker heb gehoord. Criminelen blijken niet zozeer moeite te hebben met de hardhandige aanpak van zo’n AT, als wel met het feit dat je nooit weet wanneer ze precies toeslaan. Dat kan zijn tijdens een autoritje door het dorp, maar evengoed tijdens een rondje joggen in het park of  ’s nachts in de slaapkamer.

Een arrestatieteam staat klaar om binnen te vallen

Imponerend

Hoewel er bij criminelen die vaker door de blauwe baretten zijn aangehouden ongetwijfeld sprake is van enige gewenning, blijft zo’n actie een imponerende aangelegenheid. Voor de verdachte, maar zeker ook voor omstanders. Het ene moment zit het doelwit zich nog nietsvermoedend te ergeren aan de automobilist voor hem die (niet geheel toevallig) stil blijft staan voor groen licht, een paar tellen later wordt hij uit de auto getrokken, geboeid en met een kap over het hoofd afgevoerd. Doorgaans duurt zo’n actie een minuut of drie, vier. Ook bij instaps in huizen, schepen, kantoren of woonwagens wordt niet getreuzeld. Kortom; de mannen van een AT kun je om een boodschap sturen. En fouten maken ze bijna nooit.

Bijna nooit. Want op vrijdag 26 februari dit jaar ging het in Nieuwerkerk aan den IJssel toch even flink mis. De 37-jarige ondernemer Marco liep die dag rond 16.00 uur nietsvermoedend door de gang van zijn kantoor, toen hij plotseling een groep gewapende mannen met bivakmutsen op zich af zag komen. In “een reflex” liep hij weg, waarop de mannen hem met een tasergun (stroomstootwapen) tegen de grond werkten, een paar klappen verkochten en in de boeien sloegen.

Verdachte

Een foutje, naar spoedig zou blijken. Het AT was in verband met een drugsonderzoek van de politie Rotterdam-Rijnmond op het pand afgestuurd met de opdracht de bovenverdieping, waar zich mogelijk gewapende verdachten zouden bevinden, “schoon te vegen”. Toen ze tijdens de actie op de nietsvermoedende Marco stuitten gingen ze ervan uit dat hij één van de verdachten was, een veronderstelling die werd versterkt door zijn in een reflex weglopen. Omdat Marco zich bij de aanhouding ook nog eens zou hebben verzet was er “gepast geweld” toegepast.

Een vrouw moet met haar dochtertje het afgezette gebied verlaten (Foto: Loek Klaare)

“Het is ongelooflijk wat ze me hebben aangedaan”, schreef Marco in een mail aan onze redactie. “Ik ben geschopt, geslagen en drie keer getaserd. Vervolgens ben ik geboeid en geblinddoekt naar het politiebureau gebracht, waar ik ongeveer vier uur heb vastgezeten. Nadat men de vergissing had ontdekt ben ik zonder excuses de straat op geschopt. Ik was de verkeerde man op de verkeerde plaats, zo werd me te verstaan gegeven. Makkelijk gezegd, maar de impact van zoiets is enorm. Ik heb echt een tijdje last gehad van nachtmerries, emotionele uitbarstingen en plotselinge huilbuien. Ik moet er niet aan denken dat ik die dag mijn zoontje van zeven had meegenomen naar kantoor, want dat doe ik wel eens. Stel dat hij dit allemaal had moeten zien; het ventje was er nooit overheen gekomen. Ik heb niets tegen de politie hoor, maar ik vind dat er wel erg luchtig wordt gedaan over zo’n blunder.”

Politiewoordvoerder Ger de Jong

Excuses

Woordvoerder Ger de Jong van de politie Rotterdam-Rijnmond heeft een andere kijk op het incident. “De AT’ers hebben gehandeld op basis van de aan hen verstrekte informatie. Ze mochten er vanuit gaan dat zich op die etage vuurwapengevaarlijke verdachten bevonden. Dat er toevallig iemand liep die niets met de zaak te maken had kon het AT niet weten. En naar ik van de chef van het team heb begrepen heeft de man zichzelf ook niet echt een dienst bewezen door weg te lopen en zich bij de aanhouding te verzetten. Dat er geen excuses zijn aangeboden bestrijd ik overigens. Dat is wel gebeurd, maar misschien niet in de bewoordingen die de klager had verwacht. Maar goed, het staat deze meneer volkomen vrij om een klacht in te dienen en schadevergoeding te vragen.”

Over dat laatste beraadt Marco zich nog. “Eigenlijk wil ik het allemaal zo snel mogelijk vergeten. Ik zou het al mooi vinden als ik er met mijn verhaal toe bijdraag dat dergelijke fouten zo veel mogelijk worden vermeden. Want het is echt geen pretje om zo’n team op je nek te krijgen.”

Henk Strootman
Redacteur Peter R. de Vries