Uit de uitzending:

Donderdag 31 januari 2008

Peter R. de Vries: “Het is een volledige bekentenis.”
Beth Twitty: “Ja, je hebt alles. De klootzak. O God.”
Peter R. de Vries: “Geen enkele spijt.”
Beth Twitty: “Nee, hij weet niet eens of ze dood is. Nee.”
Peter R. de Vries: “Hij lijkt alleen aan zichzelf te denken.”
Beth Twitty: “Ja, mijn God.”
Peter R. de Vries: “En hij wil ervan profiteren.”
Beth Twitty: “O, mijn God, hij is gewoon…”
Peter R. de Vries: “Nu kan ik er misbruik van maken, zegt hij.”
Beth Twitty: “O, mijn God.”
Peter R. de Vries: “Niet te geloven, toch?”
Beth Twitty: “Ja, God. Het is allemaal waar. Mijn God. Alles, vanaf de Holiday Inn. Hoe hij thuis kwam…”
Peter R. de Vries: “Hij heeft gelogen. Alles is gelogen.”
Beth Twitty: “Wat hij met de schoenen heeft gedaan. O, mijn God.”
Peter R. de Vries: “Het is een volledige bekentenis.”
Beth Twitty: “Het maakt hem niet uit, het maakt hem niet eens uit. Goeie God, ze weten niet eens of ze dood was. Mijn God. Ze weten het niet eens.”
Peter R. de Vries: “Hoorde je hoe hij over haar sprak?”
Beth Twitty: “Ja, ze weten het niet eens. O, mijn God, ze hebben haar misschien wel levend in de oceaan gedumpt. Ze weten het niet eens.”
Peter R. de Vries: “Misschien in coma, of…”
Beth Twitty: “Ze weten het niet eens. O, mijn God. O, mijn God. Goeie God, hij wist het niet eens. Hij nam gewoon een leven. Hij nam gewoon een leven. Met geen enkele wroeging, totaal geen zorgen, zelfs geen slapeloze nacht. Ik hoop dat zijn hel nu gaat beginnen. Weet je, Peter, ik heb altijd gedacht dat het leven van Joran allang een hel was. Maar dat gaat nu pas beginnen. Dat gaat nu pas beginnen. Dat gaat nu beginnen. God. Hij is vreselijk. Hij is vreselijk. Hij verdient het niet om in deze wereld te leven. Dat verdient hij niet. Hij is vreselijk. Ik hoop dat zijn hel nu gaat beginnen en dat hij nooit meer een nacht rustig slaapt. Dat hij nooit meer één moment rust kent. Ik hoop dat alle rust hem wordt afgenomen, erger dan hij zich kan voorstellen. Wat hij gedaan heeft… Kijk wat ze gedaan hebben. Kijk wat ze gedaan hebben met Natalee, kijk wat ze gedaan hebben met ons land, kijk wat ze gedaan hebben…”
Peter R. de Vries: “Met jou.”
Beth Twitty: “Kijk wat ze gedaan hebben. Kijk wat ze Natalee hebben aangedaan. Die klootzak.”
Peter R. de Vries: “Hij zegt: ‘Het was niet mijn fout. Ik kon er niets aan doen.’ Hoe zou jij beschrijven wat daar gebeurde? Geloof je dat?”
Beth Twitty: “Het maakte hem niks uit. Het maakte hem niks uit. Wat ik wil weten: hij was daar bij haar en, goeie God, ze besluiten gewoon haar lichaam op te ruimen, in de oceaan.”
Peter R. de Vries: “En toen ging hij naar huis, slapen.”
Beth Twitty: “En meteen aan de slag om zich in te dekken. Dus daarom ging hij meteen internetten. Zoals hij zei toen hij die vriend van hem belde, Daury: dat hij wist wie hij moest bellen als hij in zo’n soort situatie zou komen. Je vraagt je af: waar is hij mee bezig? Hoeveel vrouwen kan hij zoiets aandoen? En hoeveel vrouwen heeft hij bij zich in de buurt gehad die dood hadden kunnen gaan. O, mijn God.”
Peter R. de Vries: “Maar het is een volledige bekentenis, Beth. Hier komt hij niet mee weg.”
Beth Twitty: “Dat moet wel! Dat moet wel! Genoeg is genoeg. Genoeg is genoeg. Als ik nog eens terugdenk: toen ik voor ’t eerst op het eiland was, kon ik niet naar het water kijken, naar de oceaan. En ik wist niet waarom. Maar ik kon niet naar het water kijken. Ik kon niet naar buiten kijken. Ik voelde gewoon heel sterk dat ze… Er was iets heel kwaadaardigs met ’t water. Het leek heel kwaadaardig, slecht. En ik wist niet waarom. Dat weet ik nu wel. Dat weet ik nu wel.”