Ze heeft Robin gewurgd nadat deze maar bleef praten over haar enige maanden daarvoor overleden zoontje Nicky. “Ik moet met mijn handen tien minuten haar mondje en neusje hebben dichtgedrukt,” zegt zij tegen de rechercheurs die haar verhoren. In een roes stopt Trudy het lichaampje in een vuilniszak en dumpt die in een afvalcontainer. Twee dagen later gaat die container met de vuilnis mee. Haar hele bekentenis wordt door de recherche gereconstrueerd en daar komt uit naar voren dat elk detail van haar bekennende verklaring klopt.

Al voor haar bekentenis had Trudy een verzoek ingediend om een verklaring onder hypnose te mogen afleggen, maar dat verzoek had de rechter-commissaris nooit bereikt. Kort na haar bekentenis krijgt ze alsnog toestemming voor een hypnoseverhoor. In dat verhoor trekt zij haar hele verhaal weer in.

Op 5 maart 1997 veroordeelt de rechtbank van Breda haar tot tien jaar cel wegens doodslag. Het hof van Den Bosch zet die straf om in 7 jaar cel. Trudy zou volgens het hof op het moment van haar daad niet geheel toerekeningsvatbaar zijn geweest. Het lichaampje van de 3-jarige Robin Bogers is – op een van haar voetjes na – nooit gevonden.