Dinsdagmiddag 6 mei 1997, Rotterdam-Zuid. In de struiken bij het volkstuinencomplex Lombardijen aan de Maetelinckweg vinden voorbijgangers het levenloze lichaam van een jonge vrouw. Ze is op beestachtige wijze, met tientallen messteken om het leven gebracht. Haar lichaam is gruwelijk verminkt. Ook haar gezicht is toegetakeld met messteken. De politie achterhaalt pas een dag later de identiteit van de dode vrouw. Het is Mirjam Margret Möller, geboren op 18 oktober 1968 in Wageningen.

Een lief spontaan kind, met een zacht karakter. Een meisje dat moeilijk nee kon zeggen. Op haar zestiende gaat het mis. Haar eerste jeugdliefde loopt op de klippen, ze stopt met school en gaat steeds meer softdrugs roken. Er beginnen spullen uit de woning te verdwijnen. Dan vindt haar moeder zilverpapier en blijkt dat haar dochter heroïne gebruikt. Mirjam raakt volledig verslaafd en haar familie kan niet anders dan machteloos toekijken.

Op haar 18e zwerft Mirjam door Nederland en verdient ze als heroïneprostituee haar geld.

In 1988 lijkt het even de goede kant op te gaan met Mirjam. Met hulp van haar moeder kickt ze af en daarna vertrekt ze naar het Griekse eiland Kreta. Ze raakt er zwanger, maar de relatie met de verwekker van haar kind is geen lang leven beschoren.

Mirjam keert terug naar Nederland en gaat in Ede wonen. Ze schenkt het leven aan een dochtertje. Mirjam is dan al lange tijd clean en lijkt haar leven weer op de rails te hebben.

Dan leert ze in 1992 een man kennen met een uitgebreid strafblad. In december van dat jaar treedt ze met hem in het huwelijk. Hun zoon wordt geboren. Dan blijkt dat Mirjam weer is teruggevallen in haar oude gewoontes, want de baby komt verslaafd ter wereld. Hij moet in het ziekenhuis blijven om af te kicken.

Mirjam gaat weer tippelen om haar jonge gezin te onderhouden. Ze kiest nu de levensgevaarlijke tippelzone aan de Keileweg in Rotterdam als haar werkterrein.