Het is zondag 7 juni 1992. Er is een feestje aan de Fluitekruidweg in Zaandam. Een van de gasten is de 19-jarige Milica van Doorn; een spontane, mooie meid met veel vrienden. Tegen middernacht wil Milica naar huis. Ze vraagt aan iemand hoe laat de bus vertrekt. Het is lijn 63, richting haar ouderlijke woning zo’n 4 kilometer verderop in de burgemeestersbuurt in het centrum van de stad. ‘4 minuten over 12’ wordt gezegd. ‘Dan ga ik’, zegt Milica en ze staat op. Het zijn haar laatste woorden.
Milica loopt naar de bushalte. Bus 63 richting het centrum vertrekt normaal gesproken inderdaad op dat tijdstip vanaf de halte aan de Fluitekruidweg. Maar omdat het Pinksteren is gaat er nu helemaal geen bus meer. Dus moet ze een andere manier bedenken om thuis te komen. Ze gaat in ieder geval niet terug naar het feestje.
De volgende morgen wordt haar lichaam in de vijver aan het einde van de Noordervaldeursloot naast de St. Jozefkerk aan de Veldbloemenweg door een koster gevonden.
Milica van Doorn is de middelste uit een gezin met drie dochters. Ze had zojuist HAVO-eindexamen gedaan aan het Zaanse St. Michaelcollege. Ze wist het nog niet, maar ze was geslaagd. Na haar dood wordt dat pas bekend gemaakt op haar school, waar het nieuws over haar gewelddadige einde inslaat als een bom. Milica was een vrolijke blondine die vrij vaak een vriendje had. Ze hield van uitgaan en legde in de bars en discotheken makkelijk contact met mannen. Vaak waren haar vriendjes ouder dan zijzelf. Milica stond op het punt om uit huis te gaan. Ze was immers net klaar met school en de wereld lag aan haar voeten.
De moord op de jonge vrouw brengt een schok teweeg in Zaandam en ver daarbuiten. Uit sectie komt naar voren dat Milica op gruwelijke wijze aan haar einde is gekomen. Er is sprake van een ernstig seksueel delict. Milica is vervolgens met een mes vermoord. Haar hals is doorgesneden en onder haar kin zit ook nog een diepe steekwond. Daarbij zijn een slagader en een ader doorboord. De messteek was zonder twijfel bedoeld om te doden. In Milica’s longen wordt geen water aangetroffen. Dit betekent dat ze al dood was voor de dader haar lichaam in het water dumpte.
De politie doet uitgebreid onderzoek naar de achtergronden van de moord maar alle inspannngen zijn vergeefs; er wordt geen dader gevonden. Als belangrijkste dadersporen worden sperma en een schaamhaar aangetroffen. Omdat de stand van de techniek in 1992 dat nog niet mogelijk maakte, wordt hieruit geen DNA geïsoleerd. De politie steekt veel energie in een groep Turkse jongeren uit de omgeving van de plaats delict. Onder aanvoering van een Nederlander pleegde deze groep diverse zedenmisdrijven waarbij prostituees werden mishandeld, verkracht en geheel ontkleed in een recreatiegebied bij Zaandam werden achtergelaten. Er komt echter geen serieuze verdachte uit naar voren.
Het onderzoek naar de moord op Milica van Doorn in het Pinksterweekend van ’92 komt op een laag pitje te staan en verdwijnt uiteindelijk als onpgelost in de kast. Er wordt jaren niet meer actief aan de zaak gewerkt.. tot 2001, als een cold case-team het onderzoek heropent.
In 2002 wordt het spermaspoor voor het eerst benut. Tien jaar na de moord wordt er een bruikbaar DNA-profiel uit geïsoleerd en start de politie met bevolkingsonderzoeken. Deze onderzoeken met reguliere DNA-vergelijking leveren nog steeds niets op. Ook niet als het wordt vergeleken met de groep Turkse jongeren die eerder onder de loep was genomen. Toch sluit de recherche niet uit dat ze er op de een of andere manier meer vanaf weten, vooral ook omdat de groep mogelijk wisselt van samenstelling.
