Direct na de moord op Marianne ontstaat er grote maatschappelijke onrust onder de bewoners van Zwaagwesteinde en omgeving. Op nog geen kilometer van de plaats delict ligt namelijk een asielzoekerscentrum en veel streekgenoten van Marianne zijn ervan overtuigd dat de verkrachter en moordenaar van Marianne zich daar moet bevinden.

In augustus 1999 maakt justitie Leeuwarden bekent dat ze inderdaad op zoek is naar twee asielzoekers die kort na de moord zijn verdwenen. Het betreft een Irakees en een Afghaan. In eerste instantie worden de mannen gezocht omdat ze mogelijk als getuigen meer weten van de moord, maar later wordt een van hen, de Irakees, een regelrechte verdachte.

Op 13 oktober 1999 wordt de Irakees gearresteerd in Turkije, maar uit DNA-onderzoek blijkt dat hij de verkrachter en moordenaar van Marianne niet kan zijn. Na die tijd hebben nog bijna 200 mannen, die niet verdacht waren, vrijwillig hun wangslijm afgestaan. Maar ook deze actie leverde geen dader op.In oktober 2000 spant Peter R. de Vries een kort geding aan tegen de Staat der Nederlanden.

Daarna is het onderzoek in volle vaart doorgegaan. Honderden tips zijn nagetrokken en honderden mensen door het hele land is gevraagd DNA-materiaal af te staan. Zonder resultaat. Op 2 juli 2001, ruim twee jaar na de moord op Marianne, is het rechercheteam Vaatstra officieel ontbonden.

Begin januari 2002 wordt bekend dat het college van procureurs-generaal toestemming heeft gegeven voor een second opinion in de zaak Vaatstra. Advocaat-generaal L. van Dijk, offcier van justitie O. van der Veen en de rechercheurs W. Vellings en A. de Vries nemen het onderzoek opnieuw onder de loep, om te kijken of er nieuwe invalshoeken te vinden zijn.