Een Colombiaanse vrouw die kort na de dood van Wim telefonisch contact met Dineke opnam en die daarna plotseling verdween. Het gaat om ene Elissa. Een vrouw die werkte in het hotel waar de getrouwde Wim verbleef en waar hij naar verluidt een korte tijd een relatie mee had.
Via via ontdekken Peter en Dineke dat Elissa ooit niet ver van het hotel een appartement huurde. Elissa is waarschijnlijk de laatste waar Wim contact mee heeft gehad. En omdat de indruk bestaat dat deze Elissa meer weet over de raadselachtige dood van Wim, trekken Peter en Dineke met een foto van de Colombiaanse door de buurt waar zij zou hebben gewoond. Na een uitgebreide zoektocht komen ze terecht bij een man die ooit een kamer aan Elissa verhuurde. De Colombiaanse blijkt dan weer terug gekeerd naar haar vaderland. Maar Peter krijgt een telefoonnummer mee. En als hij het nummer belt nodigt Elissa hen uit om bij haar langs te komen voor haar verhaal.
Peter en Dineke reizen daarop af naar Cali, na Bogota de tweede stad van Colombia. In deze metropool met 3 miljoen inwoners woont tegenwoordig Elissa. Elissa is bang dat ook haar iets overkomt, zo blijkt al snel. Ze heeft het vermoeden dat Wim slachtoffer is geworden van een misdrijf en vertelt dat Wim op de avond van zijn dood bij haar in de bar iets kwam drinken toen hij uit zijn werk kwam. Hij dronk toen 2 flesjes Heineken. Volgens Elissa voelde hij zich die avond niet helemaal lekker en had hij last van zijn maag. Daarom ging hij even naar zijn kamer om te douchen. Dit was het laatste wat zij van haar minnaar vernam. Want hoewel Wim had beloofd haar die avond weer te zien, kwam hij niet opdagen.
Pas de volgende dag vernam Elissa dat Wim was overleden. Van haar collega’s hoorde ze dat Wim vanuit zijn kamer op hulp had geroepen. Toen hij uiteindelijk door een bewaker werd gevonden, was hij al overleden. Zijn kamer was een bende. Alles leek overhoop gehaald. De deur stond op een kier. Hoewel Elissa het vermoeden blijft hebben dat iemand Wim iets heeft aangedaan, ontbreekt daarvoor hard bewijs. Na al die jaren is moeilijk te achterhalen wat er zich precies in de kamer van Wim heeft afgespeeld. Het hele politieonderzoek heeft slechts een uur in beslag genomen. Al vanaf het begin is de recherche uit gegaan van een drugszaak. Een gemiste kans. Want een groot deel van het onderzoek kan niet meer worden gedaan.
De dood van Wim Knops blijft zo met raadselen omgeven. Als Peter en Dineke op het punt staan om weer af te reizen naar Nederland neemt ineens justitie Curaçao contact op. Naar aanleiding van ons bezoek heeft de officier alsnog nader onderzoek gedaan. Gebleken is dat destijds het bloed van Wim Knops weliswaar is onderzocht op opiaten in de heroïne-familie, maar dat er in dat onderzoek nooit is gekeken naar cocaïne omdat dit formeel niet onder de opiaten valt.
Patholoog Van Raalte die eerder nog de schuld bij het laboratorium legde, had een onderzoek naar cocaïne apart aan moeten vragen blijkt nu. Een cruciale en onherstelbare fout. Twee en een half jaar na dato is dit niet meer te achterhalen. Want zogenoemd spijt-bloed voor nader onderzoek is er niet bewaard. En dus kan men niet meer vaststellen of cocaïne, wat Wim inderdaad wel gebruikte, de doodsoorzaak is geweest. Een hard gelag voor Dineke die had gehoopt op opheldering in de zaak.
Het openbaar ministerie op Curaçao noemt deze gang van zaken een ‘grote omissie’ oftewel een ernstige nalatigheid. Maar men zegt ook dat deze fout het uiteindelijke oordeel over de zaak niet heeft veranderd: in de ogen van justitie gaat het nog steeds niet om een misdrijf. En zo blijft de dood van Wim Knops met raadselen omgeven.
