Op zaterdagochtend 14 november betreedt de politie de woning aan de Stootblok 60 in Rotterdam. Daar treffen de agenten het levenloze lichaam van de 68-jarige Jo Rave aan. Zij ligt ruggelings in een plas met bloed tussen de keuken en de woonkamer. De linkerzijde van haar gezicht en schedel is tot moes geslagen. Haar nek vertoont sporen van wurging.

De politie was gewaarschuwd door het personeel van het Rotterdamse Havenziekenhuis. Daar ligt Jo’s terminaal zieke levenspartner Kees Konings die aan longkanker lijdt. Drie keer per dag gaat de ras-Rotterdamse Jo bij hem op bezoek, maar op die zaterdag was ze – tegen haar gewoonte in – al vijf keer niet meer geweest.

Het laatste bezoek van Jo aan Kees was op donderdag 12 november 1998. Rond 16.00 uur verlaat ze het ziekenhuis. Het is de laatste keer dat ze levend wordt gezien.

In allerijl wordt een 18-koppig rechercheteam team geformeerd. De familie wordt ingelicht. De dochter van Jo, Gerda, brengt haar terminale stiefvader op de hoogte. Het is de doodsteek: twee dagen na de vondst van Jo Rave overlijdt ook Kees Konings. De twee worden enkele dagen later, op 20 november, samen gecremeerd.

Jo Rave was een gezelligheidsmens, die drie huwelijken achter de rug had. Ze hield van breien, tuinieren, haar zes katten en vooral: aanspraak. Jo was ondanks haar gastvrijheid een voorzichtig mens; als er iemand aanbelde, controleerde zij eerst via de intercom en een kijkgaatje wie het was. Zodra het bezoek binnen was, deed zij steevast de knippen op de voordeur.

In de woning van Jo, een benedenwoning in een gebouw dat in Rotterdam bekend staat als ‘de paperclip’ op de Kop van Zuid, worden geen braaksporen aangetroffen. De voordeur zit niet op het nachtslot. Een fauteuil in de kamer ligt omver als stille getuige van een worsteling.

De recherche vermoedt dat Jo op donderdagavond is vermoord omdat er sindsdien taal noch teken van haar is vernomen.Wie heeft het op deze oude vrouw gemunt? Een oproep voor getuigen via folders in de buurt en de televisie levert niets op.