Als de 38-jarige Ine Wijnen drie dagen achter elkaar niet op haar werk komt opdagen, worden haar collega’s ongerust. Ine had last van depressieve buien en wel eens aangegeven dat ze het leven niet meer zag zitten. De heftige gevoelens die zij voor haar therapeute koesterde – Ine was lesbisch – bleven onbeantwoord en daar had de eenzame Ine het moeilijk mee.

Ine Wijnen leidt een teruggetrokken bestaan. Ze heeft twee baantjes: via het uitzendbureau als schoonmaakster en als bezorger van Wehkamp-postordergidsen in Eindhoven. Ze staat te boek als een plichtsgetrouwe kracht, en is eigenlijk altijd te bereiken. Tot 20 augustus 1999.

Want na drie dagen zonder teken van leven van Ine schakelen haar collega’s de politie in. Die doet een gruwelijke ontdekking in Ine’s woning.

Hoewel er geen sporen zijn van een inbraak, is het appartement van Ine een ravage. Kasten en laden zijn opengetrokken. Onder de tafel ligt de bril van Ine. En overal liggen Wehkamp-catalogi, besprenkeld met spiritus. Pogingen om op deze manier brand te stichten zijn mislukt. De tijdschriften blijken de order van Wehkamp te zijn, die Ine die dinsdag nog had opgehaald om later die week te gaan bezorgen.

De politie treft het stoffelijk overschot van Ine aan in haar slaapkamer. Ze ligt vrijwel naakt op haar buik op bed, omgeven door linnengoed, kleding en postordergidsen. Ze is geblinddoekt met een theedoek. Om haar hals zitten verschillende stukken textiel met daar omheen sisaltouw, dat aan de achterkant van haar nek is vastgeknoopt. Haar gezicht zit onder het bloed.

Ine Wijnen is op sadistische wijze mishandeld en blijkt door verwurging om het leven te zijn gebracht. Er is zodanig geweld uitgeoefend op haar neus en kaak, dat haar neusbeentje los is geraakt van haar schedel. Ook zijn er sporen van seksueel misbruik.