Henk Opentij staat bekend als een zeer rustige, zelfs ronduit saaie man. Hij is erg gesteld op regelmaat in zijn leven en houdt absoluut niet van verrassingen. Henk is gepensioneerd buschauffeur en werkt al sinds 1974 niet meer na een (toen nog) zeer ingrijpende bypass-operatie.
In 1988 overlijdt zijn vrouw en een klein jaar later raakt hij innig bevriend met zijn buurvrouw Mary. Weduwnaar Henk en zijn gescheiden buurvrouw staan op het punt te gaan trouwen als het noodlot toeslaat en ze op beestachtige wijze worden afgeslacht en toegetakeld.
Over eventuele sporen op de plaats delict doet de recherche erg lang geheimzinnig. Pas anderhalf jaar na de moord wordt in een uitzending van Opsporing Verzocht bekend gemaakt dat er een rubber handschoen is aangetroffen. Die handschoen is voor nader sporenonderzoek naar de VS gestuurd. En er is een schoenafdruk in bloed gevonden.
Dit blijkt het enige bruikbare daderspoor te zijn. Het is een afdruk van een vrij zeldzame Caterpillar werkschoen. Na intensief onderzoek ondekt men dat er maar 20 paar van de bewuste maat in ons land zijn verkocht. Daarvan weet men er negen te traceren en daar zit de moordenaar niet bij. De resterende elf blijven onvindbaar.
Ongeveer twee weken na de moord meldt zich bij de recherche een belangrijke getuige. Het is een vrouw die rond de datum van de moord voor de woning van Henk Opentij uit de bus is gestapt en binnen iemand dacht te hebben gezien die stekende bewegingen maakt. Als er twee rechercheurs worden vrijgemaakt om haar te horen overlijdt ze aan een hersenbloeding voor ze haar verhaal kan doen.
Desondanks krijgt de recherche wel al snel een eerste verdachte in het vizier. Het gaat om Mary’s dochter Sylvia. Zij blijkt al jaren verwikkeld te zijn in een felle strijd om de verdeling van de boedel uit het stukgelopen huwelijk van haar ouders. Met de moord op Mary Run is die boedel, bestaande uit drie panden in Amsterdam, helemaal in haar bezit gekomen.
Dan blijkt dat Sylvia een jaar na de moorden een hypotheek heeft genomen op de panden. De recherche ziet hierin een duidelijk motief. Het blijkt echter te gaan om een zogenoemde parapluhypotheek, van weliswaar een miljoen gulden, maar waarbij slechts 3,5 ton daadwerkelijk werd opgenomen om rekeningen van achterstallig onderhoud te kunnen betalen.
