Wim lijkt dus dit keer de dans niet te ontspringen. Zeker niet als wij onthullen dat Wim zich niet alleen heeft voorgedaan als intensive-care verpleegkundige, maar ook daadwerkelijk als zodanig heeft gewerkt. En wel in maart 2000 in het Amsterdamse Lucas Andreas ziekenhuis. Wim is daar toen op de intensive-care-afdeling door de mand gevallen, omdat hij de verpleegkundige handelingen niet wist te verrichten.
Een kwalijke zaak die door het ziekenhuis onmiddellijk is rechtgetrokken na het zien van onze uitzending. Wim werd op staande voet ontslagen. Op 17 januari 2001, maar liefst anderhalf jaar na het begin van het onderzoek, komt de zaak eindelijk voor de Amsterdamse politierechter. Wim, die zelf verstek laat gaan, wordt artikel 225 van het wetboek van strafrecht ten laste gelegd; het gebruikmaken van vervalste papieren. Een misdrijf waarop maximaal zes jaar cel staat. De verwachting is dat Wim niet alleen een pittige straf zal krijgen maar dat de inspectie van de volksgezondheid ook zijn beroepsregistratie zal afnemen.

Maar de rechtszitting loopt, tot ieders verbazing, anders dan gepland. De officier van justitie meent namelijk dat Wim zich weliswaar als intensive-care verpleegkundige heeft voorgedaan, maar voegt daar opmerkelijk genoeg aan toe dat hij nooit als zodanig gewerkt heeft.

De schade voor de volksgezondheid zou daardoor beperkt zijn gebleven. Een constatering die voorbij gaat aan de door ons onthulde bevindingen van het Lucas Andreas ziekenhuis.Wim heeft in een gesprek met de Gezondheidsinspectie beloofd zijn leven te beteren, zo zegt de officier ook nog. Daarom is de eis bescheiden: slechts 1000 gulden boete en een week voorwaardelijke celstraf.

Deze eis wordt door de rechter bekrachtigd. Een regelrechte blunder van justitie die er - na anderhalf jaar onderzoek – kennelijk niet van op de hoogte was, dat Wim wel degelijk op een intensive-care afdeling aan de slag is gegaan. Terwijl het Lucas Andreas ziekenhuis dit voorafgaande aan de zitting nota bene bij justitie gemeld heeft.

Voor de dagvaarding maakt deze misser weliswaar geen verschil: zowel het zich valselijk uitgeven als het werken op basis van valse papieren vallen onder artikel 225 van het wetboek van Strafrecht. Maar voor de nabestaanden maakt dat gevoelsmatig een wereld van verschil. Een zwaardere veroordeling had bovendien de verwijdering van Wim uit de gezondheidszorg eenvoudiger gemaakt. Maar daarvan lijkt nu geen sprake meer te zijn.