,,Ik ben Joanna. Ik ben geboren op 11 april 1992 in Bruinisse. Mijn vader heet Jaap en mijn moeder heet Imelda. Mijn moeder is er niet meer. Ze is vermist.”

Begin 2009 krijgt Peter een aangrijpende e-mail onder ogen. De mail is geschreven door de 16-jarige Joanna. Ze vertelt dat ze haar moeder nooit heeft gekend en wil weten wat er met haar is gebeurd. Ze vraagt Peter om hulp, want ze heeft het gevoel dat haar vader Jaap G. misschien meer van de zaak afweet.

Vermissing

Op zaterdag 22 mei 1993 gaat Jaap G. naar het politiebureau in Zierikzee. Hij heeft een maxicosi bij zich met daarin de dan nog maar één jaar oude Joanna. Jaap komt aangifte doen van de vermissing van zijn vrouw, de Filippijnse Imelda Becerro. Het gezin was voor een korte boottrip naar York in Engeland gegaan.

Op de boot hadden de twee ruzie gekregen, zo verklaart Jaap. Imelda zou de hut waarin ze verbleven hebben verlaten en met een aantal Filippijnse mannen een feestje zijn gaan vieren. Daarna heeft Jaap zijn vrouw niet meer gezien. Hij vertelt aan de recherche dat hij de boot zonder te zoeken heeft verlaten en met de kleine Joanna naar zijn ex-vriendin Judy in Rotterdam is gegaan.

Twijfels

De recherche heeft twijfels bij de verklaring van Jaap en start een onderzoek. Men vindt het vreemd dat hij direct het schip heeft verlaten zonder op zijn vrouw te wachten en dat hij vervolgens pas na 24 uur aangifte doet. Ook vindt de recherche het verdacht dat Jaap kort ervoor een levensverzekering van 200.000 gulden op het leven van zijn vrouw heeft afgesloten. Overigens maakt Jaap na de vermissing van Imelda geen aanspraak op het bedrag. Sterker nog: hij betaalt tot het einde van de looptijd in 2007 keurig de maandelijkse premie. Achteraf bezien ook een opmerkelijke gang van zaken.

De kapitein van het schip verklaart dat het bijzonder rustig weer was tijdens de bewuste terugtocht naar Rotterdam en dat per ongeluk overboord vallen niet aannemelijk is. Volgens de recherche is het daarnaast vrijwel onmogelijk dat Jaap ongezien het lichaam van Imelda overboord heeft gegooid. Een optie zou wel kunnen zijn dat Jaap zijn auto heeft gepakt, die op nog geen 25 tot 30 meter van zijn hut stond geparkeerd, en de inmiddels vermoorde Imelda in zijn auto heeft gelegd. Gek genoeg wordt de auto van Jaap niet onderzocht. Wel wordt er huiszoeking gedaan maar daar wordt niets aangetroffen.

Leugens

De recherche gaat dan in de Filippijnen langs bij de mannen waar Imelda een feestje mee zou hebben gevierd op de boot. Zij verklaren de vrouw helemaal niet uitgenodigd te hebben, zoals Jaap suggereerde. Dit duidt op een mogelijke keiharde leugen van Jaap.

In de zomer van 1993 worden Jaap en ook zijn ex Judy door de recherche dan officieel als verdachten aangemerkt. De gedachte is dat Jaap en Judy de moord samen hebben bekokstoofd, om zo het bedrag uit de levensverzekering te kunnen opstrijken. Judy is weliswaar Jaap’s ex, maar op het moment van Imelda’s verdwijning is Judy zwanger van Jaap. Bovendien blijkt uit het onderzoek dat Jaap Imelda mishandelde. Hij heeft haar bijvoorbeeld eens met een schaar in haar oor gestoken. Uitgebreide telefoontaps op de twee leveren uiteindelijk niks op.

Polis

Een half jaar na de verdwijning van Imelda komt de recherche op een ander verdacht spoor. Het gaat om de uitvaartpolis van Imelda. De premie wordt nog altijd ieder kwartaal van haar rekening afgeschreven. De recherche ontdekt dat na Imelda’s verdwijning haar rekening wordt aangevuld, zodanig dat deze premie nog steeds afgeboekt kan worden. Merkwaardig is dat op het stortingsbewijs van een half jaar na de verdwijning de handtekening van Imelda prijkt. Jaap geeft toe dat hij de handtekening heeft vervalst. Waarom blijft volstrekt onduidelijk. Wilde hij voorkomen dat instanties lastige vragen gingen stellen?