Uiteindelijk confronteerde Peter Paul de R. Dat gebeurde in de woning van de verdwenen Hans en Ria aan de Rembrandtlaan in Baarn waar De R. op dat moment was. In het gesprek, dat werd opgenomen met de verborgen camera, bleek dat Paul de R. op geen enkele vraag een bevredigend antwoord had. Hij loog aantoonbaar op een aantal punten en kwam met talloze doorzichtige smoezen over zijn zogenaamde contacten met de verdwenen mensen.

Intussen had Peter ook ontdekt dat de naam van Paul de R. al eens eerder was gevallen bij een mystereuze vermissingszaak. In 1970 verdween de 69-jarige weduwe Tina Akersloot uit Haarlem spoorloos. De toen 25-jarige Paul de R. gold als enige verdachte. Hij was het laatst met haar gezien en hij had na de verdwijning zijn intrek in haar woning genomen. Destijds lukte het de recherche echter niet om het bewijs tegen hem sluitend te krijgen en moest men hem laten gaan.

Korte tijd later kreeg Paul de R. wegens een aantal diefstallen tbs opgelegd en belandde hij in de Van Mesdagkliniek. Samen met twee andere gedetineerden wist De R. daar niet veel later op gewelddadige wijze uit te ontsnappen. De R. werd na twee dagen weer gearresteerd nadat hij met gestolen wapens een bank in Soest had overvallen.

Peter heeft al onze bevindingen aan de Utrechtse politie overgedragen. Die startte toen een eigen onderzoek en enkele weken later, in januari 2004, werden onder het geitenhok van de kinderboerderij in Baarn, waar Paul de R. de beheerder van was, de stoffelijke resten aangetroffen van Hans en Ria Muller. Paul de R. werd direct gearresteerd.

Paul de R., die nooit iets wilde verklaren over de dood van de Müllers, werd in oktober 2004 door de rechter in Utrecht veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. Tijdens zijn hoger beroep biechtte hij ineens op dat hij Hans Müller eind 1999 had gewurgd nadat hij Ria dood in de woning had aangetroffen. Het hof in Arnhem veroordeelde De R. op 24 oktober 2005 tot 16 jaar celstraf en tbs met dwangverpleging.