Tot slot heeft Paul een motief voor de moord. Zijn trots was gekrenkt omdat Angelique wilde scheiden. Een scheiding waarmee bovendien een groot geldbedrag gemoeid was. Justitie heeft door al deze omstandigheden de overtuiging gekregen dat Paul zijn vrouw heeft omgebracht. Maar Paul zelf ontkent hardnekkig. Wel geeft hij toe dat hij op de dag van haar verdwijning met haar in de auto heeft gezeten en dat hij haar een klap heeft gegeven. Een klap die echter niet hard was, zo zegt Paul. Paul verklaart dat hij Angelique vervolgens uit de auto heeft gezet en is weggereden. Volgens hem was Angelique op het moment dat hij wegreed dus weliswaar een beetje gewond, maar nog springlevend. Zijn verklaringen over waar dit alles precies is gebeurd varieren nogal en bij onderzoek naar de door hem opgegeven locaties worden geen sporen aangetroffen die zijn lezing bevestigen. Dat de klap die Paul Angelique zou hebben gegeven niet hard was wordt overigens tegengesproken door een getuige, die zich na onze uitzending meldt.

De man zegt onze uitzending over Paul en Angelique te hebben bekeken en hen te hebben herkend als de twee personen die hij op 10 november op de A4 heeft zien rijden. Hij was zelf onderweg naar Sassenheim. Ter hoogte van de afrit Hoofddorp kreeg hij een witte Mercedes Vito in het vizier, met volgens hem dus Paul en Angelique erin. Over wat hij vervolgens zag verklaart hij: ,,Ik zag dat de man de vrouw vol in haar gezicht sloeg met zijn vuist, waarop de vrouw achterover sloeg in de stoel. Door de vuistslag maakte de Vito-bus een gevaarlijke zwaai naar links. ”De man zegt verder: ,,Ik zag toen dat de man achter het stuur met een gemene blik in mijn richting keek.”

Maar al met al is er voorlopig nog geen enkel spoor van Angelique van Osch en het onomstotelijke bewijs voor een gewelddadige dood ontbreekt dus nog steeds. Op 24 oktober 2001 is de zaak tegen Paul inhoudelijk behandeld. Na twee zittingsdagen eistte de officier van justitie twaalf jaar gevangenisstraf wegens doodslag.

Op donderdag 8 november 2001 is Paul door de Amsterdamse rechtbank conform de eis veroordeeld tot twaalf jaar. Paul ging in hoger beroep bij het gerechtshof in Amsterdam. Op 23 september 2002 eiste de aanklager wederom 12 jaar cel tegen Paul voor doodslag.

Op 7 oktober wees het hof een verrassend arrest. Het hof veroordeelde Paul niet voor doodslag, maar … voor MOORD.

Het hof was ervan overtuigd dat Paul zijn vrouw met voorbedachten rade om het leven had gebracht. De straf viel dan ook hoger uit dan voor de rechtbank. Geen twaalf jaar, maar zestien jaar. De advocaat van Paul, de Amsterdamse strafpleiter mr. M. Veldman, ging daarop in cassatie bij de Hoge Raad. In maart 2006 werd het vonnis echter bekrachtigd en daarmee werd Pauls veroordeling onherroepelijk.

En dan, in de zomer van 2006 – bijna zes jaar na de verdwijning van Angelique – doet Paul toch nog zijn mond open. Hij bekent dat hij zijn vrouw op 10 november 2000 in een opwelling heeft doodgeschoten. Vervolgens heeft hij haar achter in de bestelbus waarin hij die dag reed in een kleed gerold en is hij naar het kinderdagverblijf gereden om hun zoontje Dani op te halen. ’s Nachts, toen het kind sliep, is hij naar het Amsterdamse Bos gereden om zijn vrouw te begraven, in een kuil van anderhalve meter diep. Op zijn aanwijzingen vindt de politie op 16 augustus inderdaad het stoffelijk overschot van Angelique in een ondiep graf in het Amsterdamse Bos.

En daarmee komt er voor de familie dan eindelijk een einde aan alle onzekerheid. De bekentenis van Paul van O. heeft volgens het Openbaar Ministerie niets te maken met berouw. Vermoedelijk is hij gaan praten om in aanmerking te kunnen komen voor strafvermindering. Sinds kort is de zogeheten VI-regeling (vervroegde invrijheidsstelling) niet meer automatisch van toepassing op verdachten die ontkennen. In het geval van Paul betekende dit dat hij zijn volledige straf moest uitzitten. Nu hij zijn daad heeft toegegeven en het lichaam van Angelique heeft aangewezen, komt hij waarschijnlijk wel in aanmerking voor een derde strafkorting. Dat kan betekenen dat hij in 2008 alweer op vrije voeten is.

Lees hier Peters mening over de bekentenis van Paul van O.