Op 1 juni 1998 speelt er zich op de Berkenlaan 10 in Wassenaar een drama af. De 80-jarige Elisabeth Van Hartingsveldt speelt patience aan haar woonkamertafel. Haar 49-jarige zoon Kees Hartog zit op de bank te studeren. De excentrieke hippie woont sinds 1972 bij zijn moeder. Ze leiden een stil en teruggetrokken bestaan.

Omstreeks kwart voor twee staat ze op om naar bed te gaan. Geen ongebruikelijke tijd; ze gaan vaker rond twee uur naar bed. Elisabeth loopt de hal in, om de achterdeur dicht te doen. Op dat moment wordt ze plotseling van achter bij haar onderarmen gepakt. Ze schreeuwt: “Kees, Kees !” Kees reageert echter niet. De gemaskerde belager snoert haar de mond en duwt haar het toilet in. De gemaskerde weet de deur met twee stoelen te blokkeren. Door het halfopen wc-raampje schreeuwt ze wederom om hulp.

De buren worden wakker van de herrie en bellen het alarmnummer 1-1-2. Tien minuten later is de politie ter plaatse. De agenten horen de hoogbejaarde vrouw roepen: “Mijn zoon is in de woonkamer.” De woning is verlicht, de gordijnen zijn gedeeltelijk gesloten. Ze zien een man op de bank liggen.

Een agente meldt om 01.52 uur per portofoon: “Meneer, die zoon, ligt hier op de bank. Ik zie iemand liggen. Ik kan zo 1-2-3 niet zien of er wat met hem aan de hand is. Maar hij ligt op de bank in de voorkamer. Ik heb gebeld, maar niemand doet open.” Ze vraagt om een ambulance.

De moeder van Kees wordt uit het toilet bevrijd. In de woonkamer komen de agenten tot een schokkende ontdekking. Kees Hartog ligt dood op de bank. Op zijn achterhoofd heeft hij een gapende wond. Eén van de rugkussens van de bank is besmeurd met bloed, evenals zijn lichte bovenkleding. Op de grond bij de deur ligt een pluk grijze haren met bloed.

Kees Hartog is een excentriek man. Hij heeft lang haar en een baard en rijdt in een Lelijke Eend. Hij heeft gedurende zijn hele leven in totaal één maand gewerkt bij de Heinekenbrouwerij. Daarna houdt hij het voor gezien en gaat bij zijn moeder wonen om haar te verzorgen.