Het is een zwoele zomeravond in juni 2006 als bij de meldkamer van 112 even voor drie uur ’s nachts een alarmerend telefoontje binnenkomt van een hevig in paniek geraakte jonge moeder uit Purmerend. Binnen een mum van tijd is de politie ter plaatse. In het huis van de vrouw treffen de rechercheurs een tafereel aan dat zij hun hele leven niet zullen vergeten. Peuter Romy van nog geen twee jaar oud ligt badend in het bloed in haar bedje. Haar jongere broertje Daniël van zes maanden oud ligt eveneens ernstig toegetakeld in zijn wieg. De jonge kinderen zijn met tientallen messteken om het leven gebracht.
Hoofdverdachte is al snel de moeder van de twee kinderen, de dan 21-jarige Kim V., die kort daarvoor 112 heeft gebeld. Zij komt met het verhaal dat een vreemde man de woning is binnengedrongen en op haar kinderen heeft ingestoken. De man – die Kim vaagt zegt te kennen als ‘Bennie’ – kwam geld eisen dat hij te goed zou hebben van haar ex-vriend Roel. Toen dat geld er niet was, zou hij de kinderen met een mes hebben bewerkt.
Verdachte omstandigheden
Maar de politie trekt dit verhaal al snel in twijfel. Als Kim in de nacht van de moord door de politie wordt gehoord, nemen de aanwijzingen toe dat niet een vreemde man, maar uitgerekend Kim zélf de moordenaar is van de twee kleine kinderen.
Zo heeft Kim bloed van haar dochtertje Romy op haar pols. Ook op de pijp van haar joggingbroek zitten spatjes bloed van de peuter. Bovendien heeft ze last van haar linkerarm, zo erg zelfs dat ze die niet eens meer kan bewegen. De politie vermoedt dat dit wel eens zou kunnen komen doordat ze zo vaak met het mes op de kinderen heeft ingestoken…
Worsteling
Kim blijft vasthouden aan haar verhaal dat een vreemde man de woning is binnengegaan en haar heeft overmeesterd. In de hal heeft hij haar aangevallen en is ze met haar hoofd tegen een tafel gevallen en buiten bewustzijn geraakt. Maar de forensisch arts die haar op het politiebureau onderzoekt vindt van deze worsteling geen sporen terug. Kim heeft geen verwonding aan haar hoofd, een wondje op haar buik waar de dader haar zou hebben gestoken is ter grootte van een speldenprik en enkele krasjes in haar nek zijn zo licht dat de arts concludeert dat deze verwondingen door Kim zelf zijn aangebracht.
Cocaïne
In de hal worden verder ook geen sporen aangetroffen die wijzen op een worsteling. En er zijn meer verdachte omstandigheden. Kim had op de avond van de moord bezoek van een vriend, die cocaïne had meegenomen. Op het moment van de dubbele moord was Kim zelf onder invloed van cocaïne. Mogelijk heeft ze in die toestand op haar kinderen in gestoken, zo is de redenering van de recherche.
Kim wordt door de recherche een aantal keren verhoord. Lang blijft ze vasthouden aan het Bennie-verhaal, maar uiteindelijk legt ze een bekennende verklaring af. Deze trekt ze echter later weer in, naar eigen zeggen omdat ze onder grote druk is gezet door de rechercheurs. Sprak Kim de waarheid over de moord op haar kinderen… of toch niet?
Vrijspraak
Als de zaak in oktober 2007 voor de rechter komt, wordt het een zitting waarin de verschillende deskundigen over elkaar heen buitelen. Is de bekennende verklaring van Kim de waarheid, of heeft ze deze onder grote druk van de rechercheurs moeten afleggen? Ook het technisch bewijs – bloedspatjes op haar kleding en DNA-sporen op het mes – staat tijdens de zittingen ter discussie. En dat Bennie niet is gevonden, betekent niet automatisch dat hij niet bestaat, aldus de verdediging.
Als de rechters in november 2007 met een oordeel komen, is de uitspraak verrassend: Kim wordt vrijgesproken. Volgens de Haarlemse rechtbank is de bekentenis onrechtmatig en onvoldoende betrouwbaar verkregen en kan de stelling dat Bennie de kinderen heeft gedood niet worden uitgesloten. Na anderhalf jaar voorlopige hechtenis wordt de jonge moeder vrijgelaten en is de moord nog steeds onopgelost.
Met het hoger beroep in aantocht, besteden wij uitgebreid aandacht aan deze moordzaak. Peter R. de Vries gaat persoonlijk naar ‘Bennie’ op zoek. Bestaat Bennie wel, of is het een verzinsel van Kim om de aandacht van zichzelf af te leiden? Is Kim onschuldig, of werden de twee zorgvragende kleine kindjes de alleenstaande, drugsgebruikende moeder te veel?
Update: Kim V. werd in februari 2010 door het gerechtshof in Amsterdam veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf en tbs. Volgens het hof is in hoger beroep komen vast te staan dat V. op 14 juni 2006 in haar woning in Purmerend haar twee jonge kinderen heeft doodgestoken.








